Een kamer

Soms schuift er iets
voor de dag.

Geen nacht.
Meer een schaduw
die blijft hangen
waar licht had moeten zijn.

Geen verdriet, denk ik.
Verdriet zou ik herkennen.

Dit niet.

Een kamer
achter een deur
waarvan ik niet wist
dat ik de sleutel droeg.

Soms alleen wat tocht.
Soms staat alles open.

En buiten
gaat alles verder.

Koffie.
Stemmen.
Een auto in de straat.

Alsof er niets
is verschoven.

Ik zoek een woord.

Angst.
Gemis.
Leegte.

Steeds bijna.
Nooit helemaal.

Dus laat ik het
zonder naam.

Tot het kleiner wordt.
Tot het licht
weer gewoon naar binnen valt.

En alleen die deur
nog even zichtbaar blijft.