Ik hoorde mezelf afgelopen weekend, met gebroken stem, mijn jongste zoon vragen of ie nog eventjes bij ons blijft. Het hoort een beetje bij mijn beleving van zijn ontwikkeling. Zoals ik eerder al eens schreef: ik focus nogal sterk op de overeenkomsten met hem en Stef. Vanuit die gedachte bezien, komt het moment steeds dichterbij dat we Stef ineens kwijt waren.
Ik hoor hem neuriën, zingen welhaast, in de speelkamer. Het is weer maandagochtend. De eerste stralen zon komen bijna poëtisch tussen de kieren van de gordijnen door.
Wij begonnen onze stedentrip naar Boedapest, zoals we al onze stedentrips beginnen: met een rondje google en tripadvisor. We sliepen in een appartement aan het Sint-Stephanusplein (Szent Istvan ter). Nadat we de koffers hadden…
Het is grauw en regenachtig als ik uit de auto stap. Kruisstraat. Nog niet heel lang geleden zou ik ervoor op straatnaambordjes hebben gekeken. Inmiddels weet ik beter. Stef is afgedwaald. Als ik het…
Misschien is half januari wel een raar moment om nog terug te blikken op vorig jaar. Ik kan me zomaar voorstellen dat er mensen zijn die al volop met het nieuwe jaar aan de…
