Eén jaar later: dertig kilo lichter

7 april 2015. Het was de dag van de grote ommekeer. Tot dat moment maakte ik me geen zorgen over onnozele zaken als ‘mijn gewicht’. Ik wilde genieten. En die twee zaken lieten zich in mijn ogen lastig combineren. Goed: ik was in mijn studententijd aangekomen. Goed: ik was in de jaren daarna nooit gestopt met aankomen. Goed: ik had inmiddels een recordwaardig gewicht van 123,4 kilo weten te behalen. Allemaal goed; maar diëten was nooit mijn ding geweest. Tot 7 april 2015.
 



 
Ik ging op een zelfverzonnen crashdieet. Shakes van de kruidvat en soep. Ik wilde in twee maanden tijd 20 kilo kwijt. Mijn magische grens werd 100 kilo. Mijn ambities waren hoog. Té hoog volgens sommigen. Ik ging niettemin vliegend van start.
 
Uiteindelijk ging ik vastberaden door. Van 7 april tot 9 juni. Niet de leukste periode van mijn leven. Ik had in het begin veel hoofdpijn. Veel honger ook. Uiteindelijk haalde ik de 100 kilo.
 
Naar aanleiding van mijn dagboek van toentertijd krijg ik nog regelmatig vragen. Op mijn weblog, via social media en zelfs via de mail. Hoe staat het er nu mee? Ben ik slachtoffer geworden van dat ellendige jojo-effect dat zoveel mensen me in het vooruitzicht stelden? Nu het bijna een jaar geleden is dat ik begon, is de tijd aangebroken om al die vragen eens te beantwoorden.
 
Waar sta ik nu?
 
Welnu: ik ben nooit helemaal gestopt met de shakes. Doorgaans begin ik nog steeds mijn ochtend met een shake. Dat is dan overigens ook wel meteen de voornaamste gewoonte die ik aan mijn crashdieet heb overgehouden. En de kilo’s dan? Met veel plezier kan ik vermelden dat ik inmiddels rond de 95 kilo weeg. Op goede dagen weeg ik 30 kilo lichter dan een jaar geleden. Op slechte dagen is dat zo’n 26 kilo. Daar ben ik heel gelukkig mee.
 
Een bijkomend voordeel van mijn twee maanden crashen: ik eet inmiddels onbewust stukken minder. De opwaartse lijn lijkt daarmee doorbroken.
 
Ik weet dat ieder mens verschillend is. Niettemin denk ik afgelopen jaar te hebben geleerd dat afvallen toch ook gewoon (grotendeels) een kwestie van discipline is. Je moet honger durven hebben. Hoofdpijn durven weerstaan ook. Als je alle ongemakken bereid bent te accepteren, kun je zeker je gewichtsverlies behalen. Moet gezegd: dat zal soms zeker niet de meest gezonde methode zijn. Ik geloof nog altijd dat ik voor een behoorlijk ongezonde, en daarom onconventionele, methode heb gekozen.
 
Daarmee besluit ik. Ik heb genoeg over mijn avonturen geschreven voor wat betreft het afvallen. Ik ben nog altijd onwijs trots op wat ik in 2015 heb bereikt, maar er zijn nog zo veel andere dingen om over te schrijven: van terreur tot samenredzaamheid. Ik wens iedereen die besluit mijn voorbeeld te volgen veel succes. De eerste twee weken zal je het nodig hebben. Daarna, beken ik, ging het bij mij ook wel gedeeltelijk vanzelf. Mensen worden doorgaans niet dik van de zon of de regen. Ze worden dik omdat ze meer voedsel tot zich nemen dan hun (reguliere) lichaam nodig heeft. Als je daar aan denkt… dan is het niet heel onlogisch om je eetpatroon drastisch aan te pakken. Ik heb dat ingezien en ben de uitdaging aangegaan. Mijn missie begon op 7 april 2015. Wanneer begint de jouwe?