Ik hoorde mezelf afgelopen weekend, met gebroken stem, mijn jongste zoon vragen of ie nog eventjes bij ons blijft. Het hoort een beetje bij mijn beleving van zijn ontwikkeling. Zoals ik eerder al eens schreef: ik focus nogal sterk op de overeenkomsten met hem en Stef. Vanuit die gedachte bezien, komt het moment steeds dichterbij dat we Stef ineens kwijt waren.
Chiel gebruikt steeds meer woorden. Stef brengt onze hand naar de televisie als hij zijn lievelings-tekenfilm wil zien. Chiel gaat op de bank zitten en roept ‘Kikkie’, zijn verbastering van de naam van zijn favoriete tekenfilm-muis. ‘Dat heeft Stef allemaal nooit gedaan.’ hoor ik vrouwlief zeggen. Ze heeft ongetwijfeld deels gelijk, maar ik denk aan alle dingen die Stef wel deed. Waarvan we ook ooit dachten dat ze niet meer zouden verdwijnen. Ze verdwenen toch.
Ik heb altijd wel een of andere vorm van verlatingsangst gehad. Ik hou er niet van om afscheid te nemen. Ik vind afscheid, zelfs in haar meest simpele vormen, doodeng. Dit gevoel overtreft alle vormen van emotioneel afscheid nemen. Het is de dreiging van het afscheid. Ze is er iedere dag wel eventjes en ze komt doorgaans juist op de momenten waar ik het liefst van zou genieten.
Ik hoorde mezelf afgelopen weekend aan mijn jongste zoon vragen of ie nog eventjes bij ons blijft, of ie gewoon wil blijven zoals ie is. Hij gaf geen antwoord. Hij vroeg om Kikkie. En ik wreef uiteraard stiekem de tranen uit mijn ooghoeken. Omdat ik weet dat ik hier helemaal geen invloed op heb. Omdat ik weet dat het antwoord uiteindelijk vanzelf een keer komt. En ik waarschijnlijk nog veel langer de vraag zal blijven stellen.
Weer zo mooi verwoord daar word je stil van
Wat schrijf je dat weer mooi op. Complimenten.