“Wanneer zijn we hem verloren?” Ik kijk naar mijn telefoon, uit het veld geslagen door een herinnering. Een foto ooit op Ameland genomen. Mijn woorden zijn aan mijn vrouw gericht, die zonder te zien wat ik zie, precies weet wat ik bedoel te vragen. “We zijn hem al langer kwijt, dan we hem gehad hebben.” antwoord ze, bijna terloops. Een traan rolt over mijn wangen. Ik laat Marloes de foto zien. Ik hoor haar slikken. Het is een bekende route. Het is een bekende vraag. Het antwoord laat zich in tijd uitdrukken, maar rationeel voelt hij altijd onbeantwoord. Wanneer zijn we hem verloren, dat lieve, vrolijke vriendje die zijn vader nog imiteerde? Die nog zo gericht in de lens keek.
We zitten op de bank. Het laatste stokje op de olympische spelen is net doorgegeven. Een atleet heeft net voor het laatst in zijn of haar medaille gebeten. Er hangt een onheilspellende rust in huis. Stef ligt op bed, maar we weten dat hij voorlopig niet slaapt. Zijn medicatie zal zo toch wel gaan werken?
De afgelopen weken waren intens. Intens en intens verdrietig. Middenin de veertiende week van mijn vrouw haar zwangerschap werden we geconfronteerd met afscheid. Het kindje waarvoor we de eerste knuffel al gekocht hadden, zou niet levend geboren worden. Het was meer nog dan een spreekwoordelijke achtbaan, een idiote draaimolen. Een duizelingwekkend snelle draaimolen. Zonder paarden of olifanten. Alleen maar met elkaar. We hielden elkaar stevig vast en verloren elkaar tussendoor ook regelmatig. Nu de draaimolen heel langzaam tot stilstand lijkt te komen, is er naast ruimte om vooruit te kijken ook ruimte om samen terug te kijken. Terugkijken op het intense verdriet. Op de verschillende manieren dat we er mee om zijn gegaan ook.
Meer nog dan dat is het een moment om verdriet in perspectief te plaatsen.
“Vreemd hè?” Ik kijk naar mijn telefoon, maar richt mijn woorden aan mijn vrouw, die naast me op de bank zit. “Vreemd hè, dat het verdriet om dit kindje niet half zo verstikkend is dan het verdriet om Stef dat ons meerdere keren per maand zo heftig overvalt?” Het is even stil. Mijn woorden lijken mogelijk beklemmend, maar zijn tegelijkertijd ook zo evident dat het voor mij net zo lastig zou zijn om op te reageren als dat het voor haar is. Mijn breedsprakigheid, mede gevoed door een net iets te vroeg aangebroken fles witte wijn, helpt ongetwijfeld ook niet mee. Het is ook eigenlijk nauwelijks een vraag. “En dat verdriet, het verdriet om Stef, verliest ook eigenlijk nooit aan kracht.” antwoord ze, bijna terloops maar zo treffend. Er valt een stilte. Ik hoor haar slikken. Zij hoort mij slikken. Er komt ooit een moment dat we ook op dit verdriet kunnen reflecteren, ongetwijfeld.
“Zullen we maar naar bed gaan?” hoor ik mezelf zeggen. “Laten we dat maar doen.” antwoord ze, bijna terloops. Het is inmiddels stil boven. De medicatie heeft zijn werk gedaan.