Het is grauw en regenachtig als ik uit de auto stap. Kruisstraat. Nog niet heel lang geleden zou ik ervoor op straatnaambordjes hebben gekeken. Inmiddels weet ik beter. Stef is afgedwaald. Als ik het portier bij hem opentrek, schrikt hij een beetje op. Niet veel. Stef schrikt doorgaans nooit heel veel op. “Kom Stef, we gaan naar school.” fluister ik hem toe. De parkeerplek is nagenoeg leeg. De taxibusjes komen een-voor-een aangereden. Ik steek mijn hand uit, die Stef, zoals gebruikelijk, meteen beetpakt. Ik hang zijn rugzak om zijn arm. Daar, in de stilte voor de storm, staat een normaal jongetje. Geluidloos, geruisloos. Een plaatje om aan de binnenkant van mijn ogen te bewaren. We lopen het schoolterrein op.
Stef kiest zijn route. Meestal dezelfde route. Zijn lokaal is niet ver weg, maar net iets te ver weg om in stilte door te brengen. Ik spreek mijn grote vriend ouderlijk toe. Over spelen en leren. Over lief zijn en luisteren. De echo van mijn woorden zijn ook het enige antwoord. Stef zijn blik heeft het hekje naar de afgesloten speelplek al gevonden. Vastberaden koerst hij af op de plek waar ik hem zo weer achterlaat.
Bij het hekje aangekomen, probeer ik nog een kus van hem te vangen. De ene dag een succesvollere poging dan de andere dag. Vandaag moet ik het zonder kusjes stellen. Hij is al weg. Ik wacht nog even. Er zijn ouders hier die hun kind achterlaten op deze speelplek, achter dat poortje, zonder enige overdracht. Ik heb het nodig dat ik eventjes zie dat iemand anders de zorg voor Stef van me overneemt.
Als ik weer naar de auto loop, door een bijna bijtende koude wind, hoor ik Stef in de verte bijna neuriënde geluiden maken. “Veel plezier vandaag vriendje”, roep ik over mijn schouder. “Dag papa”, roept een van de medewerkers plaatsvervangend terug. Als ik terug in de auto stap, veeg ik met mijn vingers wat tranen weg. Bijna iedere ochtend word ik hier, op deze parkeerplek, wel door een of andere vorm van verdriet overvallen. Heimwee naar iets dat nooit kwam. Verdriet om alles dat er voor in de plek is gekomen. Geen tijd voor tranen nu. Het is maandag.