Dezelfde blog, een ander medium. De Univers vroeg me over te stappen op WordPress en na een korte vlaag van handelingsverlegenheid besloot ik het toch maar te doen. Niet omdat ik mijn weblog nou zondermeer schrijf voor de Univers, het universiteitsblad van de Universiteit van Tilburg, maar omdat ik dat ook niet zondermeer niet doe. Hoe meer lezers, hoe meer vreugd. Zeker omdat ikzelf nog de pretentie heb dat ik, zo nu en dan, iets zinnigs te melden heb.
Men vroeg me een naam te bedenken voor deze weblog. Dat was een nieuwe afweging voor me. De afgelopen twee jaar lukt het me redelijk om titels voor mijn afzondelijke stukjes te bedenken, maar een algemene overkoepelende titel voor alle weblogs was tot nu toe gelukkig geen punt van zorg. Ik zeg gelukkig, omdat ik niet geloof dat ik een titel zou kunnen bedenken die de complete lading dekt. Vandaar de ietwat vreemde titel, waarmee ik zuiver verwijs naar het feit dat ik inmiddels al een behoorlijke tijd consequent teksten uit liedjes gebruik als titels van mijn afzonderlijke uiteenzettingen. Het is dus geen hoogdravende titel, alsook het niet verwijst naar iets heftigs, iets bijzonders of iets dat buitengewoon noemenswaardig is. Mijn excuses daarvoor. Mijn motivatie is hopelijk helder.
Vandaag heb ik voor de eerste keer vergadering gehad bij mijn nieuwe baan. Dat is opmerkelijk, omdat ik volgende week pas begin, maar het was niettemin raadzaam om bij dit geplande teamoverleg aanwezig te zijn. We gaan aan de slag met een zelfevaluatie-tool, die uiteindelijk moet helpen de samenwerking en het teamgevoel te verbeteren. Ik ben zelf nooit zo’n liefhebber van dit soort instrumenten. Geef mij een opdracht en ik voer hem uit; geef me geen opdracht en ik zoek iets dat ik uit kan voeren… maar trainingsdagen die er niet in de eerste plaats op zijn gericht mijn competenties te verbeteren, zijn eigenlijk niet echt aan me besteed. Maar ik laat het tot me komen. Simpelweg omdat het ongetwijfeld het functioneren niet in negatieve zin zal beinvloeden. Ik ben weliswaar een buitengewoon praktisch persoon, en redeneer bij dit soort zaken liever in termen als nut en noodzaak, maar ben ook realistisch. Iemand heeft bedacht dat deze training of zelfevaluatie waarschijnlijk een positieve invloed zal hebben op het groepsproces en ik leg me daar bij neer. We zien wel wat het brengt.
Gisteren had ik overigens ook een vergadering met de wijkorganen in de gemeente Helmond. Een buitengewoon leerzame avond, aangezien ik al veel beter weet in wat voor milieu ik ga opereren. Ik ben een burgermens; na jarenlang actief lidmaatschap van een wijkorganisatie in Tilburg bemerk ik hoe prettig ik het vind om weer bij mensen te zijn die zaken benoemen, zonder ze eerst in zilverfolie te verpakken en te voorzien van een groot rood lint. Het doet me denken aan een spotje van een paar jaar geleden, dat mensen opriep om ‘om duidelijke taal te vragen’. Het kan me soms niet duidelijk genoeg zijn. Men hoeft mij niet te vertellen dat ik rood of groen ben. Ik verwacht dat ze me vertellen waaraan ze zich ergeren, of wat ik moet verbeteren. Daar kan ik iets mee. Veel meer dan met abstracte termen.
Het heerlijke toeval wil dat gisteren de laatste trein naar Tilburg niet vertrok vanuit Helmond. Een storing, wat in de praktijk uiteraard gelinkt is aan het feit dat de NS geen treinen fatsoenlijk kan laten rijden als er een beetje regen valt. Blaadjes op het spoor zijn al jaren reden van grote vertragingen. Schijnbaar is er nog geen oplossing voor. In ieder geval: we stonden met een select gezelschap, aan wie ik uiteraard vergeten ben mijn visitekaartje te geven, op Helmond en moesten een half uur wachten op de trein naar Eindhoven. Daar stond gelukkig alsnog de trein naar Tilburg, die met ruim een uur vertraging vertrok. De machinist leek tussen de verloren goederen terecht gekomen. De bussen waren in Tilburg ‘uiteraard’ gestopt met rijden en met een taxi, en zo’n 16 euro armer, kwam ik ruim een uur later aan dan verwacht. De trein brengt je zeker niet van deur tot deur.
Maar ik zeur niet. Wij Nederlanders zijn inmiddels doordrongen van het feit dat treinen soms verlaat of niet rijden. We zijn ook bekend met de manier waarop de NS haar reizigers gewoon informatieloos op een station kan laten staan. Het is geen ideale situatie, doet ons soms verlangen naar de tijd dat onze overheid nog garant stond voor het openbaar vervoer, maar het is wel een situatie die we kennen. Wanneer ik op vakantie ben, van London tot Marrakech, verbaas ik me met regelmaat over de stiptheid waarmee treinen aankomen en weer vertrekken. Het geeft een vakantiegevoel, immers: een week treinen zonder vertraging is, in Nederland, erg onrealistisch. Zeker tijdens de herfst en de winter.
Vandaag is het weer zo regenachtig. Ik staar, al typende, zo nu en dan over mijn schouder de grijsheid in. Zachtjes tikt de regen tegen het raam, zoals Rob de Nijs dat ooit eens zong. De winter is de herfst is de winter is de herfst. Het maakt qua weersomstandigheden niet veel verschil. Vandaag las ik in de metro, of de spits if it matters, een artikel over winterdepressies. Ik ben een ongewoon persoon. Ik heb daar vast al eerder over geschreven op mijn titelloze hyves weblog. Dit herfstachtige weer stemt me buitengewoon vrolijk. Als ik s’ avonds op de bank onder mijn dekens kruip dan voelen mijn benen zwaar en koud, maar dat geeft die dekens en de warmte zo veel meerwaarde. Ik kan niet wachten tot ik vanavond weer de verwarming aan zet. Dekens tot de nek en slapen maar. Het klinkt nu al ‘als muziek in de oren’. Maar eerst college. De schoonheid van de rust ligt in het contrast met de eerdere drukte.