2009 is op zijn einde. Dat maakt dat ik weer eens probeer om algemene gedachten over dit jaar op papier te zetten. Dat gaat me doorgaans prima af. Dit jaar begin ik al voor de derde keer aan een stuk tekst. Ik weet niet wat ik er in wil zetten en vooral ook niet wat niet. 2009 was geen rustig jaar. Met mijn bachelor vers op zak ben ik aan mijn master begonnen in Nijmegen. Een andere universiteit waarover ik regelmatig mijn bedenkingen heb geuit. De overstap van Tilburg naar Nijmegen was geen erg gelukkige overstap. Ik werd van graag-geziene gast tot vreemdeling. Een verandering waarmee ik het bij tijden zo moeilijk had, dat ik noodgedwongen toch maar een bakkie bij de espla ging doen. Toch moet ik bekennen dat de opleiding een golf van energie opleverde. Niet omdat het didactisch Tilburg overtrof, want dat is niet zo (ook niet omgekeerd overigens), maar wel omdat de nieuwe inhoud mijn studiedrift weer aanwakkerde. 2009 was dan ook het jaar dat een derde boekenkast wel aangeschaft moest worden. Mijn oude kasten hielden het gewicht niet meer.
2009 was ook het jaar dat ik op zoek ging naar een baan. Het was geen gemakkelijke zoektocht. Met alle brieven die ik schreef, zou ik menigeen een witte kerst kunnen bezorgen. Uiteindelijk kwam ik terecht in Helmond, waar ik de functie van (tweede) Adviseur wijk- en buurtorganisaties op me neem. Een leuke baan, tot nu toe… maar ik kan er nog niet zo veel over zeggen. Ik ben pas drie weken geleden begonnen.
Politiek gezien was 2009 het jaar van de verwarring. De gangbare partijen verdwenen verder op de achtergrond, en geraakte in een soort publiek gedragen vergetelheid, en alternatieve partijen groeiden in de peilingen. Het heeft me niet perse verbaasd overigens. Juist de partijen die de maatschappelijke discussies integraal overnamen als discussies in de kamer, werden de partijen die groeiden. Men wil behapbaar en niet meer laf en correct. Dat staat los van dossiers. Politici die bereid zijn in normale mensentaal allerlei dossiers bespreekbaar te maken, winnen aan populariteit. Het zijn feitelijk ook de enige politici die begrepen hebben wat politiek tegenwoordig moet zijn. Wat mij betreft werd Pechtold dan ook, geheel terecht, uitgeroepen tot politicus van het jaar. Hij bewees dat ook met niet kort door de bocht en irreëel zijn een politicus zich geliefd kan maken. Alleen door duidelijk te zijn. Na Fortuyn en Wilders een mooie gewaarwording. Nu kijken hoe houdbaar zijn populariteit is
2009 is op zijn einde. Het lijkt er op dat het geen wit einde zal worden, maar na alle vertragingen en omleidingen van afgelopen week zit ik daar, eerlijk gezegd, ook al lang niet meer op te wachten. De sneeuw was leuk voor een paar dagen, maar ik blijf een Nederlander: na een paar dagen ben ik het ook weer beu en wil ik weer gewoon dat het zomer is. Dat zal helaas nog wel even duren, dus de komende dagen probeer ik maar zoveel mogelijk binnen te blijven. Een soort winterslaap… tot komende maandag uiteraard. Want kerstvakantie… daar heb ik echt de tijd niet voor.