Het zal de fanatieke, of zelfs minder fanatieke, twitteraar niet zijn ontgaan. De statusupdates op hyves en facebook, gelinkt aan mijn twitter, hebben ook voor de vrienden en vrienden van vrienden op die sites geen twijfel meer overgelaten. Op 1 februari j.l. hebben wij de sleutel van ons nieuwe huis gekregen. Daarmee is, na een-en-dertig jaar, een vrij abrupt einde gekomen aan Tilburg als mijn directe woonomgeving.
Nu verwacht een enkeling wellicht dat ik in sferen van weemoed uitgebreid ga bomen over de nachten die ik daar met vreemde vrouwen doorbracht en de ochtenden dat ik, katterig van liters bier, een pizza in de combi-magnetron gooide. Dat ga ik niet doen. Tegen ook mijn verwachting in ben ik niet weemoedig. Mijn heimwee naar Tilburg heeft zich al sterk aangediend in het voortraject, en nu, nu ik werkelijk in Helmond woon, lijkt er geen heimwee meer over te zijn. Ik ben heimwee loos.
Nou moet ik wel bekennen: mijn nieuwe appartement werkt mee. Op enkele kleine verborgen gebreken na, is alles al bijna op orde. Nog een tapijt, een bank en stoel en wat kluswerk met ikea kasten en we zijn helemaal gereed. Dan wonen we helemaal en zonder twijfels in Helmond. Dat was twee jaar geleden geen optie. Sterker nog: twee jaar geleden kende ik Helmond amper. De reis leek altijd de andere kant op te gaan, richting de Randstad. Uiteindelijk ging ie naar Helmond.
En de Ikea kasten staan klaar in de gang, mijn bureau staat klaar om in gebruik te worden genomen. Als alles op orde is, kom ik nog terug met een uitgebreider verslag. Of met een heel ander verhaal weer. Tot dan.