Zó welkom

Lieve Junior,

Het is inmiddels bijna 3,5 jaar geleden dat ik een soortgelijke brief schreef aan je grote broer. Harry noemde we hem toen nog. Hij zou uiteindelijk Stef gaan heten. Ik schreef die brief op Ameland. Daar woonden we toen, je moeder en ik. We zouden, na de geboorte van Stef, al snel de mogelijkheden onderzoeken om dichter bij de familie te zijn. Je moeder: ze miste haar moeder. Je zult dat hopelijk ooit begrijpen. Je hebt dan ook wel een hele lieve moeder.

We vertrokken weer naar Brabant. Je moeder kreeg een nieuwe baan, waar ze nog altijd met veel plezier zit. Je vader, ik dus, was, door omstandigheden, nog iets langer bezig om op een goede plek te landen. We gingen wonen aan de rand van Lith, op een industrieterrein. Eigenlijk wonen we daar nu nog steeds. Tegelijkertijd: het moment van onze verhuizing komt dichterbij. Jij zult dat huisje in Lith nooit leren kennen.

We hebben ook daar een mooie tijd gehad. Goed: het was dé plek waar de tranen rijkelijk vloeiden, nadat de professionals je grote broer het autisme label opplakten. Het was tegelijkertijd ook de plek waar je moeder en ik ons herpakten en de grenzeloze liefde voor Stef benoemden, ondanks zijn beperkingen. We werken hard aan zijn ontwikkeling. Ik hoop dat jij, mocht je dit ooit lezen, niet eens snapt waar ik het over heb. De professionals denken dat Stef veel potentie heeft. Wij denken dat ook. Meestal. En op sommige dagen, denken we dat ook soms gewoon even niet. Dat zijn de dagen dat er soms ineens weer tranen zijn. Onterechte tranen, beken ik, want in feite zijn er maar weinig kinderen zo enthousiast en gelukkig als dat Stef is. In zijn eigen wereld weliswaar. Een wereld waar wij niet altijd toegang tot hebben. Een wereld die soms ineens heel klein is.

We verhuizen binnenkort naar Maren-Kessel. Ik geef toe: niet meteen de plek waar ik, 20 jaar geleden, dacht ooit te gaan landen. New York, Patras, ja zelfs Nijmegen passeerde ooit wel op een of andere manier de revue. Het werd Maren-Kessel. Een plek waar ik geloof dat jij én je grote broer zich de komende twintig jaar prima gaan vermaken. Dat is belangrijker dan hoe ik me voel bij dat dorp. Hoewel ik toe moet geven dat zelfs die uithoek opmerkelijk snel als thuis begint te voelen.

Ik dwaal af.

Junior: ik zou graag zeggen dat de wereld sinds mijn brief aan Stef aan barmhartigheid heeft gewonnen. Het zou een leugen zijn. Terugkijkend durf ik zelfs de stelling wel aan dat het 3,5 jaar geleden nog wel meeviel met de wereld. Het laat zich misschien ook wat lastig vergelijken. Sinds begin dit jaar staat de wereld in het teken van het zogenaamde corona-virus. Ik hoop eigenlijk écht dat die naam jou, bij het lezen ervan, nauwelijks bekend voor komt. In 2020 was het écht een ding. Het verdeelde de wereld meer dan ooit. De verkiezingen in de Verenigde Staten, waar zelfs de koffieautomaat nog een mening over heeft, hielpen het vuurtje van die tweedeling extra oplaaien. 2020 werd het jaar van de complottheorieën. Dat is niet nieuw, maar de olievlek én de haat vinden via social media met hoge snelheid vruchtbare grond.

Het zijn actualiteiten die in onze wereld, het grootste deel van de tijd, achtergrondmuziek zijn. De belangrijkste actualiteit in ons leven is nu eigenlijk gewoon dat ik je sinds anderhalve week kan voelen als je schopt. Februari komt snel dichterbij. Het sinterklaasjournaal is al begonnen. De eerste mensen hebben al een kerstboom in huis. Nog maar een paar weken en ik ga je bedje klaar zetten. Je bent zo verschrikkelijk welkom. Je moeder en ik kijken uit naar je komst. Ik zal niet ontkennen dat het een beetje eng is. Enger nog dan die eerste keer. Omdat we niet weten of jij over drie jaar ook in een eigen bubbel leeft. Omdat we niet weten wat we daar aan kunnen doen. Maar dat huis in Maren-Kessel staat klaar om je welkom te heten. We hebben je kamer al uitgekozen.

Groei nog maar even door, kleine kerel. Tot in februari.

Liefs,

Je vader