Zaterdag naar de nieuwe voorstelling van Alex van Warmerdam geweest. ‘Bij het kanaal naar links’. Het was slechts één van de voorstellingen die we zuiver op de tekst in het boekje hadden uitgekozen. Mijn oude adres stond nog op de kaartjes. Dat moest, in ieder geval deels, verklaren waarom we er voor naar Tilburg reden. Thuis in een inmiddels vreemde stad. Het vreemde gevoel dat me overviel, terwijl we over de cityring reden, was een mooie basis voor het heerlijke stuk van Van Warmerdam.
Twee families, die al decennia in onmin leven terwijl de theatermaker ongewis laat wat er nu precies ooit heeft gespeeld. Twee families die slecht een deel vullen van een canvas van multi-etniciteit. Zij zijn de enige twee blanke families, onthult zoonlief (Bouman). Zo zijn zij tot elkaar veroordeelt waar het het behoud van een zuiver blank ras betreft. Dat is an sich al een heel mooi gegeven, omdat die zuiverheid van het ras zo vanzelfsprekend gebracht wordt dat het al snel een vaststaand gegeven lijkt. Van het begin tot net iets voor het einde is dat, zo blijkt in retrospect, het leidende thema van de voorstelling. Alle onderdelen van het verhaal zijn uiteindelijk deel van die eindconclusie. Ze moeten paren. Seks in het vooruitzicht. Daarbij is een praktisch naakte Eva van de Wijdeven (Meyerbeer) in theorie misschien een traktatie. Tijdens het ontvouwen van dit dramatisch relaas, is het een hoogtepunt waarbij de toeschouwer wat onwennig de andere kant op kijkt. Het is de kroon op een valse koning; de handtekening onder een wurgcontract. Een contract dat uiteindelijk bloederige randen heeft.
Rode randen ook op mijn handpalmen, nadat ik de acteurs alle lof heb ‘toegeklapt’. Het blijkt een stuk waarbij je zuchtend de zaal verlaat, nog enigszins peinzend over datgene zich juist ontvouwt heeft. Daags na de voorstelling passeert het nogmaals in stilte de revue: ook dit jaar is weer een topseizoen. ‘Bij het kanaal naar links’ van De Mexicaanse Hond & Olympique Dramatique is de wolk die traag op gang komt, daadkrachtig de zon vangt, om vervolgens haar vlucht in de lucht als indrukwekkende donderwolk voort te zetten. Het is een klein meesterwerk dat je misschien beter niet zou zien, maar toch moet gaan bekijken. De boodschap is donker, de afsluiting is dramatisch verdrietig, maar de vorm is zo mooi rond; als een roos die prikt, maar waar je dat best van wil accepteren.
