Een klein dorpje, ergens in én om Florenville. Een dikke man zit op het trapje voor zijn deur. Zijn hond blaft. En nog eens. In de verte zingende kinderstemmen. Een optocht van zingende kinderen. Drie, nee vier kinderen. Ze zingen een Franstalig kinderliedje. Zo’n liedje dat je uren later nog niet uit je hoofd krijgt. Sieneke 2.0.
De oranje zon hangt nog dreigend, verblindend, boven de toppen van de bomen. Eén enkele donkere wolk vliegt, net iets te traag, over de parasol. De gin-tonic is sterk. Sterker dan ie hoort. Precies sterk genoeg, tegelijkertijd. Eén lullig schijfje komkommer wekt een indruk die de tonic niet waar kan maken.
Hetzelfde clubje zingende kinderen in de verte. Het zingen sterft weg achter dezelfde bomentoppen als die waar achter de zon inmiddels verdwenen is. De hond is gestopt met blaffen. Mijn glas is leeg. Het weekend bijna voorbij. De dikke man staat op. Het is tijd om naar binnen te gaan.
Gewoon een avond in een klein dorpje ergens in én om Florenville.
Ergens in Florenville
Blijf lezen
Nieuwe verhalen in je mailbox.
Geen ruis, alleen een berichtje als er iets nieuws op Roels Levenslied staat.