De veertig dagen vastentijd zijn begonnen. Ik stipte het in mijn vorige uiteenzetting ook al kort aan. En juist dat vasten doet jaarlijks precies datgene bij me dat voor velen anderen kerst doet; het roept een gevoel van verdwaald zijn op. Een gevoel dat zich overigens helemaal niet laat vangen door de term ‘verdwaald’. Ergens lijkt dat daarentegen een mooie eerste term om dit thema aan te snijden. Verdwaald. Eigenlijk is het veel meer dan verdwaald het gevoel alsof ik iets vergeten ben. Het laat zich dan misschien ook wel het beste vergelijken met dat gevoel dat je hebt als je, na anderhalve week vakantie, je hotelkamer verlaat. Dat welhaast onbenoembare gevoel dat je iets gaat vergeten. Je hebt de kamer drie keer gecontroleerd, inmiddels ieder naaisetje en shampooflesje in je tas gestopt, maar nog altijd overheerst dat gevoel. Het gevoel alsof je ziel nog ergens onder de lakens ligt. Alsof je pen of paspoort nog ergens bij de broekenpers hebt laten liggen. Een onbestemd gevoel. Niet weg te nemen met rationele argumenten; niet te sussen met een vierde controle. Verdwaald.
Aan het einde van 2004 bedacht ik de hongerigen te voeden. In 2005 zou ik de dorstigen laven, de eenzamen huisvesten, de zieken bezoeken. 2005 werd een ander jaar dan ik had verwacht. Ik verloor mijn missie, durf ik achteraf te veronderstellen. Of nee: ik verloor hem niet, maar ik ging minder ver dan ik aan het einde van 2004 dacht. Ik moest toen, ik was 25, nog leren dat ik in mijn eentje de wereld niet kan veranderen. Soms, op regenachtige dagen aan het begin van de vastentijd bijvoorbeeld, heb ik nog het idee dat ik die wereld wel in mijn eentje kan veranderen. Goed: het vereist soms wat provocatie; het vraagt soms wat duw- en trekwerk, maar uiteindelijk, denk ik op dat soort dagen, lukt het me best. Vandaag is zo’n dag.
Meestal verdrinkt die naïviteit vanzelf in het water dat inmiddels nagenoeg langs onze kade stroomt. En meestal blijft dat verdwaalde gevoel dan vanzelf een tijdje liggen. Tot een koude wind langs mijn vergeschoren hoofdhuid blaast en ik me realiseer dat ik ooit die wind zou ombuigen in mijn eentje. Daar, al draaiend tussen hoop en angst, overvallen door de felheid waarmee de wind ooit waait, voel ik me dan, met enige regelmaat, verdwaald. Met naaisetjes en shampooflesjes al op zak, en al uitgebreid onder ieder laken gekeken, en ook eigenlijk, op die hotelkamer van menselijk gemoed, mijn missie van 2004 nooit echt verloren.
Dat gevoel, dat ik uit armoede maar verdwaald noem, laat zich in geen zinnen vangen. Ook nu ben ik daarin jammerlijk gefaald. Mijn fout.