In tijden van economische krapte is er eigenlijk maar één ding dat weldenkende mensen kunnen doen: op vakantie gaan om te ontsnappen aan de negatieve emoties die met alle perikelen rondom de euro en de begrotingstekorten dagelijks onze dagbladen vullen. Zo geschiedde. Afgelopen week gingen we naar Napels. Een heerlijke vakantie. We hebben veel gezien.
Terwijl wij daar, ons met pizza en pasta voedend, Pompei en de Vesuvius bekeken, ging de publieke omroep de strijd aan met Apple. Bij deze, door de overheid gefinancierde, instelling werkt men, moet u weten, nog altijd op Dell computers. Het feit dat RTL en SBS inmiddels iMacs en iPads tot hun beschikking hebben, de geëvolueerde versies van de blauwe scherm-pc en smartphone met net iets te groot scherm, verleidde hen tot een uithaal naar Apple. Want Foxconn laat Chinese arbeiders onder ermbarlijke omstandigheden iPads in elkaar zetten. Weinig salaris, sowieso waar overigens, en eentonig werk. De publieke omroep stapte in de ring van mensenrechtenactivisten. Een rol die ze niet past. Nog voordat de wereld goed en wel het bestaan van de .TV extensie kende, gebruikte onze publieke omroep hem al. Nu in Syrië op shockerende wijze mensenrechten worden geschonden, heeft de publieke omroep meer ruimte voor ons begrotingstekort en de verkiezingen bij de PvdA. Het amnesty etiket past ze niet. Ongetwijfeld heeft een van de redactieleden het wat onwennig geplakt, zich amper bewust van het feit dat dit soort omstandigheden niet gisteren zijn ontstaan en morgen niet opgelost zijn. En wat is de actualiteitswaarde? De nieuwe iPad; de nieuwe Apple winkel in Amsterdam. En dan te bedenken dat de presentatie van de nieuwe iPad an sich al verdrietig genoeg was. Wederom bleef de hernieuwde revolutie achterwege. In de hele wereld revolteren volkeren in de zoektocht naar democratie. Apple veranderde een schermpje en een chip en dacht op die golf van vernieuwing mee te kunnen varen. Ze faalden. Opnieuw. Dat falen is overigens niet de enige kanttekening bij deze moraalriddersrol van EenVandaag. Wat het programma gemakshalve wat al te mager aanstipte was het feit dat, naast de nieuwe iPad, Foxconn in dezelfde fabrieken ook Nokia, Sony en Dell producten in elkaar laat zetten. Hetzelfde eentonige werk; hetzelfde salaris. Bij een bedrijf dat al in 1974 werd opgericht.
Tussen de tragedie van zichzelf doodwerkende Chinese arbeiders, de bloederig doodgeslagen revolutie, de burgermoordende Amerikaanse soldaat, heeft ons kabinet zichzelf teruggetrokken in het torentje dat, zo fier, boven het gewone volk uitsteekt. De vliegende keep, de invalskracht: de gedoogpartner mag ook aanschuiven. Gedrieën gaan zij -de vrije marktwerker, de christelijke broeder en Henk van Ingrid- bekijken hoe ze de Nederlandse economie kunnen behoeden van de ondergang. De belangrijkste vraag: gaan we (nog meer) bezuinigen op mensen, gaan we (nog meer) inleveren of accepteren we een begrotingstekort van 4,5% in plaats van 3%? In die hysterie van een zichzelf vernietigend wereldrijk, gevangen tussen wel willen en niet kunnen, is dat de taak van onze ministers: zij mogen aan de markt, de broeder, de burger uit gaan leggen dat zij de hongerigen niet kunnen voeden, de eenzamen niet meer kunnen huisvesten, omdat ze wel een begrotingstekort mogen hebben van 3% maar niet van 4,5%. Daarbij wens ik ze veel succes.
Intussen denk ik terug aan Napels. Vakantie.