550 meter van het ‘echte theater’ vandaan. Nog geen zeven minuten lopen. En toch had ik Emma’s Feest liever in ’t Speelhuis gezien. What can I say? Ik ben nou eenmaal een traditioneel ingestelde kerel. Afgelopen woensdag speelde het drietal, Bram van der Vlugt, Ingeborg Elzevier en Wouter de Jong, het theaterstuk, onder regie van Ignace Cornelissen, in de Scalazaal. Stijl en diep. Vergelijkbaar met Carré, hoorde ik iemand zeggen.
Emma’s Feest is een feestje. Geen overdonderend toneel, maar een toneelstuk waarbij je zo nu en dan opgetogen je wenkbrauwen ophaalt. Het verhaal, over een werkster bij een oud-minister, die onverwacht haar baan verliest, is weliswaar flinterdun en zelden echt verrassend, maar dat gebrek aan diepgang vergeet de toeschouwer al snel door het sterke acteerwerk dat op toneel worden neergezet.
Ingeborg Elzevier blijkt onverwacht nog de zwakste van de drie schakels. Haar spel is soms, zichtbaar bewust, wat onwennig, maar juist dat onwennige verliest naar verloop van tijd zijn glans. Bovendien: zelfs wanneer de ingetogen en bescheiden werkster haar masker afwerpt, en toch ineens zo bescheiden niet blijkt, lukt het Elzevier niet om haar eerder aangemeten karakter volledig om te gooien. Heel jammer.
Wouter de Jong is verrassend. Zijn spel begint in bed en het is ook typerend voor de snelheid waarmee zijn karakter tot volle wasdom komt. Als De Jong de (spreekwoordelijke) lakens eenmaal heeft afgeworpen speelt hij glansrijk. Daarentegen: hoewel hij zijn karakter al vrij snel geloofwaardig weet neer te zetten, is het de schrijver niet gelukt de kleinzoon tot spannend karakter te maken. Hij bestaat bij de gratie van zijn tegenspelers. Neem daarbij oma Emma en u zult begrijpen: er komt bij lange niet alles uit dat er in zit.
Bram van der Vlugt wrijft alle eventuele oneffenheden moeiteloos weg. Van der Vlugt bewijst zijn grootsheid door moeiteloos en overtuigend een enorme hufter neer te zetten. Al snel vergeet de toeschouwer zijn eerdere glansrol in Kopenhagen en ziet ‘Oud-minister Kalsbeek’ op het podium. Dat de acteur binnen enkele dagen zijn 78ste verjaardag viert lijkt in dat perspectief alleen bijzaak. Hiep hiep. Niet vanwege zijn verjaardag, maar vanwege het feit dat hij het grotendeels in zijn eentje voor elkaar krijgt om een flinterdun verhaallijntje uit te bouwen tot een stuk waarbij je voorzichtig je vingers af likt.
Het decor, en met name het gebruik daarvan, blijft een opmerkelijk gezicht. De zwaartekracht lijkt nauwelijks effect te hebben op dit stuk. Daarbij lijkt het luchtige karakter welhaast een voorwaarde. Het past bij het verhaal. Past ook bij Elzevier. Persoonlijk zie ik Van der Vlugt toch liever in zware dramatische stukken. Eerlijk is eerlijk.
Niettemin weet Emma’s Feest me te verrassen en dat doet het op een positieve manier. Bij het naar buiten gaan worden mijn positieve gedachten alleen nog overstemd door Theo Inniger, de directeur van ’t Speelhuis, die alle aanwezigen oproept nog een drankje te gaan doen. Niet voor mij dit keer. Dit toneelstuk verdient het niet om weggespoeld te worden.