‘Onze jongens’ – Op hoop van zegen #EK2012

Er zijn van die zogenaamde voetbalfans. Als je aan ze vraagt om vier eredivisieclubs te noemen, stranden ze na PSV en AJAX, maar rond een EK of een WK staan ze vooraan om hun mening te geven. Een van de miljoenen bondscoaches die al halverwege de eerste helft van de eerste wedstrijd een betere opstelling op twitter hadden gezet. Ik ben precies zo’n voetbalfan. De enige reden dat ik weet waar het PSV stadion is, is omdat Guus Meeuwis er jaarlijks zijn optredens geeft. De enige reden dat ik weet waar de ArenA is, is omdat de trein er langs komt als ik op weg ben naar een borrel met de Tilburgse studievrienden die inmiddels in Amsterdam zijn neergestreken. Ik weet toevallig nog net dat Willem II gepromoveerd is. Daar is dan ook alles mee gezegd. Maar rond een kampioenschap zijn de jongens van Oranje wel ineens ‘onze jongens’. Rond een kampioenschap weet ik wel dat Van Bommel er uit moet en Huntelaar er in. De rest van het jaar is Van Bommel toch vooral een schoenmerk, dat ik liefdevol verklein tot Van Bommeltjes. Ik beken.

Vanavond spelen ‘onze jongens’ tegen Portugal. En het lijkt onwaarschijnlijk dat zij, na afloop van die wedstrijd, niet het vliegtuig terug gaan pakken. Dat is jammer. Niet omdat ik voetbal zo’n warm hart toedraag, maar omdat dit soort competities niet dagelijks aan de orde zijn, en ik het wel leuk vind om te zien hoe Nederland zo eensgezind met één ding bezig kan zijn. Ik hou van samenhang. Ik hou van gezamenlijke rituelen. Het is precies de reden dat ik me ieder jaar weer verdiep in Sinterklaar en Kerst; dat zijn, naast een europees of wereldwijd voetbalkampioenschap de enige momenten dat (bijna) de hele Nederlandse bevolking tegelijkertijd met hetzelfde bezig is. Ik reproduceer het vaste moment in winkels, aan het einde van de novembermaand, waarbij de kassières naast de vaste vraag naar zegeltjes en klantenkaarten, of balieaanbiedingen, ook ineens vragen of het een december-cadeau is. Heerlijk. Zo ook de vlaggetjes en ballonnen die de laatste weken de straten oranje kleuren. We ervaren dit EK allemaal op onze eigen manier en toch samen. Daar hoor ik graag bij. Ook als dat impliceert dat ik soms een scheidsrechter moet uitschelden of onze bondscoach zijn kunde moet bediscussiëren. Ik heb er geen verstand van, dat zei ik al, maar bij dit volksritueel hoort nou eenmaal dat iedereen het beter weet.

Het meest grappige aan dit soort kampioenschappen is nog wel dat Nederlanders niet gewoon zijn om niet te winnen. Ik memoreer aan Ierse voetbalfans die, hoewel in tranen, hun verliezende elftal toe bleven juichen. Zo zijn Nederlandse voetbalfans niet. Als ‘ons elftal’ niet kan winnen, beperkt het wij-gevoel zich hoofdzakelijk tot de fans. Het elftal is dan ineens incompetent. Men vergeet dat voetbal ook soms gewoon een kwestie van geluk hebben is.

Vanavond spelen de jongens tegen Portugal. Een elftal dat zich, tot nu toe, helemaal niet druk hoeft te maken over dat elftal uit Nederland. Vanavond kan daar verandering in komen. Je weet het niet. Ik reken nergens op, maar hoop op van alles. Op zich raar, want zelfs de winst van dit kampioenschap zou mij persoonlijk helemaal niks opleveren. Ik ken de spelers niet. Ik ken de clubs niet waar ze spelen. Ik ken alleen de kleur van de shirts, en zelfs die zouden vanavond plotseling weleens anders kunnen zijn.

Maar ik ga kijken. In Helmond met vrienden die, speciaal voor deze wedstrijd, uit Tilburg komen. Want: overwinningen vieren kun je beter in Helmond. En ’t verlies overdenken ook ongetwijfeld beter in een trein richting Eindhoven. Waar je, zo net na het centraal station, nog eventjes het PSV stadion kunt zien liggen. Op hoop van zegen. Proost.