The Sunshine Boys: Een epos van een opgebroken duo

Je koopt soms van die kaartjes voor het theater waar je dan gaandeweg van vergeet waarom je ze ooit gekocht hebt. The Sunshine Boys was zo’n voorstelling. Ja: ik ben al sinds mijn jongste jaren een enorme André van Duin liefhebber. Hij is ongetwijfeld de enige komiek die me ooit écht heeft laten huilen van het lachen. Of dat nou zijn grote shows waren, met geniaal aangever Frans van Dusschoten, of zijn televisieoptredens: ik keek. En ik genoot. Nog steeds overigens. Heel Holland Bakt is wat mij betreft met sprongen vooruitgegaan dankzij de ‘kersverse’ presentator. Daarmee doe ik Martine Bijl niet eens (per se) tekort. Op veler gebied is André van Duin nou eenmaal onovertroffen. Hij is voor de lach wat Hans van der Togt voor het Rad van Fortuin is. Ze horen bij elkaar.
 
Dat was dan ook eigenlijk de reden dat ik graag naar The Sunshine Boys wilde: ik wilde gewoon graag dit symbool eens in het echt zien. Het maakte me in feite niet zo veel uit waarvoor hij op het podium stond. Al zou ie anderhalf uur gaan tapdansen. Ik wilde Van Duin zien. En Marloes moest maar gewoon mee.
 
We kochten kaartjes voor de zondagmiddag, parktheater Eindhoven.
 

 
Voor ik het wist was het zondagochtend. De zaterdagavond was niet behulpzaam geweest. Een flink wijnarrangement bij Avant-Garde van Groeninge deed mij, welhaast ouderwets, katterig ontwaken. Ik had ook eigenlijk geen zin in flauwe humor. Dat doet een kater soms met je. Nog voor ik een been uit bed had gezet, hadden al meerdere spijbel-smoesjes de revue gepasseerd. Misschien stond de brug wel open? Had onze hond de kaartjes opgegeten? Uiteindelijk bedachten we dat we nog altijd tijdens de pauze weg konden gaan.
 
The Sunshine Boys. Misschien had ik alvast een recensie moeten opzoeken. Het had me gerustgesteld; geënthousiasmeerd wellicht. Uiteindelijk was het de grote meester die dat deed.
 
Van Duin maakt zijn toneeldebuut in dit stuk, dat verhaalt over de twee oude komieken Willie Boogaard (André van Duin) en Louis van Os (Kees Hulst). Zij vormden zo’n veertig jaar een succesvol duo, maar spraken elkaar inmiddels al meer dan tien jaar niet meer. Willie koestert een wrok waarmee het hele verhaal doorspekt zit. Als zijn neef (Ferdi Stofmeel) probeert het duo weer bij elkaar te brengen, haalt hij onbewust de wonden open die met het opbreken van het duo zijn veroorzaakt.
 
Na enkele minuten is al duidelijk dat dit niet de flauwe komedie gaat worden die we (even) vreesden. Van Duin zet met zijn Willie een geïrriteerde en gefrustreerde man neer. Met een niveau en een timing dat bij menig ander (gepokt en gemazeld) toneelspeler niet zou verbleken. Hij is gewaagd aan zijn tegenspeler, die net als Van Duin (maar geheel in lijn met de verwachting) ijzersterk ‘zijn’ Louis van Os neer weet te zetten.
 
Alleen na de pauze, tijdens de, wat mij betreft, volstrekt zinloze scene met de bonbon etende verpleegkundige, gaat de vaart even uit het stuk. Het is het enige moment dat ik me, kortstondig, af vraag of het nog lang gaat duren. Verder vliegen de twee uur voorbij. Terwijl het decor naar achter schuift (fraaie vondst), en het geluid zachtjes wordt weggedraaid, realiseer ik me dat dit van mij nog wel even had mogen duren. Ik kocht de kaartjes om Van Duin te zien. Ik zag The Sunshine Boys. En die kater van vanochtend? Die was ik inmiddels uiteraard al lang weer vergeten.