Het leven op Ameland

Het is half acht als ik mezelf dwing om uit bed te gaan. De nacht was kort. Ik heb alleen geslapen. Ik ben geen fantastische ‘alleen-slaper’. Dat is de reden dat ik gisteren tot laat de zoveelste Netflix serie heb zitten kijken.
  
Wanneer ik, in mijn net iets te lang gedragen spijkerbroek, de vroege zonnestralen van Ameland bewonder, begroeten de vogels me. Soms heb ik het idee dat wonen op Ameland een droom is. Geen droom is mooier dan een droom die verder gaat nadat je wakker bent geworden. Op de uitzonderlijke nachtmerrie na natuurlijk.
  

  
Ameland. De enige klinker in die alom bekende TVTAS. Een eiland in de Nederlandse waddenzee. Met iets meer dan 3600 inwoners het derde waddeneiland in rij. Dankzij het zonnepanelenpark, dat hier om de hoek ligt, zondermeer een van de meest duurzame eilanden. Een eiland waar mensen elkaar begroeten. Waar mensen interesse tonen ook. Soms is het, ondermeer dankzij de typische bebouwing, alsof je wakker bent geworden in een andere tijd. De tijd waarin walvisvaart (18de eeuw) voor welvaart zorgde.
  
Ik zou graag zeggen dat er sinds die tijd hier weinig veranderd is. Dat zou een leugen zijn. Meer dan een eiland van schippers is Ameland geworden tot een vakantie-eiland. Het zorgt er voor dat er constant een zweem van vakantie in de lucht hangt. Een besmettelijk gevoel van ‘vrij-zijn’. Als ik door Ballum naar de Spar wandel, word ik regelmatig overvallen door een vakantiegevoel dat ik na vijf maanden nauwelijks nog kan bevatten. Als ik door de duinen de zee nader, begin ik al bijna te huppelen.
  
We vertrokken naar het noorden omdat Marloes hier een prachtige baan kon krijgen. We kregen er een prachtig eiland bij.
  
En terwijl ik me dat bedenk, zie ik een gezelschap oudere dames, met rugzakjes, op de fiets door Ballum fietsen. Zij hebben vakantie en genieten. Zometeen zullen ze pauzeren op een van de vele leuke terrassen die het eiland rijk is. Nog voor de klok twaalf uur slaat, hebben hun voeten het water van de Noordzee geraakt. Vanavond zullen ze vol bewondering het licht van de Bornrif het eiland rond zien gaan. Het is vakantie, hoor ik ze welhaast hardop denken.
  
Het is het leven. Het leven op Ameland.