Ik heb vandaag chocolade koekjes, van die chocolate chip dingetjes, naast mijn laptop gelegd. Er zijn veel nadelen aan thuiswerken. Het feit dat ik gewoon boven mijn laptop koekjes kan eten, zonder dat mensen daar iets van vinden, beschouw ik vandaag, voor het gemak, toch maar even als voordeel. Het is kwart over elf als ik voor het eerst richting nespresso apparaat loop. Ik ben vanochtend met thee begonnen. Thee! Ik als koffie-liefhebber, die de reservespeler ‘thee’ doorgaans het liefst pas inzet in de verlenging. Sinds mijn vrouw iedere ochtend een pot thee zet, net voordat ze haar laptop tegenover de mijne parkeert, drink ik met haar mee. Ze is zojuist haar overleg in gegaan; haar pot thee onder haar arm, gelijk het scheepsjournaal van kapitein Ortega. De zoetgevooisde stem van de koffie zingt mij, op een welhaast sirene-achtige wijze de keuken in. Koffie-, Koffietijd… echoot vanuit mijn herinnering een tune van een ooit zo veel bekeken RTL4 programma.
Het zijn rare tijden. Tijden die vragen om sociale terughoudendheid. Afstand houden om snel weer, in volle gezondheid, nabij te kunnen zijn. Daar hoort dit bij: deze gekunstelde thuiswerkplek, een laptop op de etenstafel.
Thuiswerken is niet perse mijn favoriete bezigheid. Ja goed: ik herinner me hoe ik, in mijn Helmondse dagen, van achter mijn eigen bureau de meest weldoordachte beleidsnota’s opleverde, terwijl ik, met de raam open, pakjes Marlboro wegrookte. Ironisch genoeg schreef ik op die manier mijn allereerste nota lokaal gezondheidsbeleid. Nota bene. Op mijn nieuwe werkplek, en met de rol die ik nu vervul, is het thuiswerken verre van ideaal. Ik mis de collegae. Ik mis die, doorgaans als veel te langzaam beoordeelde, koffieautomaat. Ik mis de bedrijfskantine. Ik mis dat spontane praatje over niets, snel tussen twee overleggen door. Ik mis die gepassioneerde overleggen net voor én net na zo’n spontaan praatje over niets. ’s Ochtends even kort de nieuwtjes doorspreken. De bode die spontaan met een zak appels aan komt zetten. Die collega die trots de foto’s van haar kinderen laat zien.
Ik kijk naar buiten, terwijl ik nog even terugdenk aan die Helmondse studeerkamer. Inmiddels is mijn laatste Marlboro al weer zo’n drie jaar geleden. Mijn eerste kop koffie achter de kiezen. ‘Lunch’, hoor ik Marloes zeggen, terwijl ze naar de keuken loopt. Tijd voor een boterham. Nog net voordat het beleg de tafel raakt, gooi ik de verpakking van de koekjes bij het plastic afval. ‘Ik lust onderhand wel iets’, stamel ik. Even snel iets eten. Mijn volgende conference call wacht.
Nog tijdens het tappen van mijn tweede kop koffie herinner ik me een turnster, ooit sportvrouw van het jaar, die zich uit pure wanhoop liet verleiden om haar geld te verdienen door de webcam aan te zetten. Thuiswerken. Not my cup of tea. Ik hoop dat we snel weer samen zijn. Maar tot die tijd… Zorg goed voor jezelf en elkaar.