Lege glazen

5 maart 2021. Er zijn vandaag waarschijnlijk veel verjaardagen die, dankzij corona, vandaag in het water vallen. Veel niet gevierde feestjes. Er spookt er eentje in mijn hoofd.

Vanochtend werd ik wakker en ik realiseerde me al vrij snel dat het vandaag de verjaardag is van Ome Leon. Dat is opmerkelijk, want in het verleden zaten wij er, wat dat betreft, vaker een dagje naast. Vanochtend niet. Ome Leon is jarig. Zijn zeventigste verjaardag. Een mijlpaal die ons vandaag, of volgende week, ongetwijfeld even naar Goirle had af doen reizen. Een mijlpaal die vraagt om een flink feest. Een goede borrel ook. Maar de glazen blijven leeg vandaag.

Ome Leon heeft zijn zeventigste verjaardag niet gehaald. Gestrand met de haven in zicht. Anderhalve maand voor de verjaardag waar hij zo naar uitkeek, ingehaald door corona.

Op zijn uitvaart las ik voor uit een gedichtenbundeltje van Wam de Moor. ‘ Ik raak je aan’, zowel de naam van de bundel als van het gedicht dat ik voorlas. Een gedicht dat ik al kende, maar dat, ergens in mijn boekenkast, het moment af aan het wachten was om voorgelezen te worden.

‘Ik raak je aan. Niet langer in het vlees

Maar in de geest. Noem het bedaard.

Noem het bedeesd. Ik raak je aan.’

Ik had vanochtend liever mijn kleding klaar gehangen voor het (bescheiden) feestbezoek. Ik had liever bloemen gestuurd aan Leon vandaag dan met hem in gedachten. Ik had liever met hem geproost dan op hem. Maar ik raak hem aan vandaag. En ik hef het glas voorzichtig en ingetogen op de verjaardag die hij niet mocht halen. Op Leon en op alles dat hij achter heeft gelaten, in onze harten en onze hoofden.