Welkom kleine man

De laatste restjes sneeuw zijn gesmolten. Zelfs de dikste plakken ijs verdwenen. De zon schijnt buiten. Het is 24 februari. Ik heb net twee weken verlof achter de rug. Mijn eerste werkdag komt langzaam tot haar einde.

Twee weken geleden kwamen we thuis vandaag. Thuis uit het ziekenhuis. Een dag eerder, 9 februari 2021 om 18:19 uur, werd Chiel geboren. Een prachtige en flinke kerel. 4110 gram. Meteen volmaakt, in zijn vaders ogen.

Het had ons nota bene nog behoorlijk wat moeite gekost om bij het ziekenhuis te komen. De vluchtkoffer, moeder, ongeboren zoon en Kia gleden, aan het einde van de straat, door alsof dat einde er niet was. Zo de bosjes in. We kwamen met de schrik vrij. En met een auto in de berm dus. Typisch zo’n moment dat we gezegend zijn dat de (schoon)familie om de hoek woont.

Schoonvader zette ons af voor de ingang van het Jeroen Bosch Ziekenhuis. De eerste etappe was daarmee afgerond. Een etappe die gelukkig niet exemplarisch bleek voor de rest van de reis.

De wereld was in sneeuw gehuld nog toen we thuis kwamen. Stef had nog meer ogen voor zijn slee dan voor zijn kersverse broertje.

De sneeuw verdween. De slee ging weer de schuur in. En Stef maakte nog altijd niet echt kennis met zijn broertje. Wij wel. Chiel is een prachtig ventje. Of zoals ik dat eerder deze week schreef: Toen Stef werd geboren was hij, zonder tegenspraak, voor mij het allermooiste dat ik ooit had gezien. Met de geboorte van Chiel is er concurrentie. Oneerlijke concurrentie overigens… want de mannen lijken sprekend op elkaar.

Vandaag was mijn eerste werkdag. En het is een flink eind vallen, als je op een roze wolk zit. Ik was daar liever nog even blijven zitten. Tegelijkertijd heb ik overigens vandaag, een van de vier overleggen in mijn agenda, gewoon gecombineerd met het geven van de fles. Thuiswerken went nooit. Maar ja: het heeft ook echt wel mooie kanten.

Welkom kleine man. Welcome to the family.