Talent raak je niet kwijt. Je energie soms wel.
‘Die heeft het gewoon niet in zich.’ Het is zo’n uitspraak die gemakkelijk wordt gedaan, maar behoorlijk lang kan blijven hangen. Alsof talent iets is wat je bij je geboorte meekrijgt. Je hebt het,…
‘Die heeft het gewoon niet in zich.’ Het is zo’n uitspraak die gemakkelijk wordt gedaan, maar behoorlijk lang kan blijven hangen. Alsof talent iets is wat je bij je geboorte meekrijgt. Je hebt het,…
‘Regeren is vooruitzien.’ Die zin, waarvan ik eigenlijk niet eens weet waar ik hem voor het eerst heb gehoord, schoot vanochtend in de auto door mijn hoofd. Vlak voor een weekend waarvan we geen…
Het contrast kan bijna niet groter. Terwijl de wereld buiten zich in vloeibare chaos wentelt en maatschappelijke vlammen een huizenhoge grens trekken tussen meningen en mensen, voltrekt zich aan onze keukentafel een heel andere werkelijkheid. Een werkelijkheid van ongevraagde zorgzaamheid, zichtbaar in de kleinste gebaren. Tijd voor een mental snapshot.
Ik weet niet zeker of voor jou iedere dag er hetzelfde uitziet. Iedere ochtend begint op dezelfde manier. Ik weet niet zeker of voor jou iedere dag er hetzelfde uitziet. Ik weet wel dat de dagen soms verdacht veel op elkaar lijken, in jouw gezelschap. Een gezelschap waar ik natuurlijk allang niet meer zonder zou kunnen.
“Wanneer zijn we hem verloren?” Ik kijk naar mijn telefoon, uit het veld geslagen door een herinnering. Een foto ooit op Ameland genomen. Mijn woorden zijn aan mijn vrouw gericht, die zonder te zien…
Ik mocht de adviescommissie Sociaal Bestuurlijk van de gemeenteraad van de gemeente Oss toespreken en meenemen in ons leven als zorg(ende) ouders. Ik was in goed gezelschap van een flinke club insprekers die allemaal…
De week van 18 augustus. Ik weet nog precies waar ik was, zes jaar geleden. Ik zat in Ballum. Ik zat ook in het voorste karretje van een achtbaan. Ik wist alleen nog niet hoe…
Ik rem af, als ik door de net iets te smalle paden van de speelgoedwinkel schuif. Ter hoogte van twee lange kasten, met speelgoed dat nu ongeveer interessant zou moeten zijn voor onze oudste,…
2 januari 2023. Een nieuw jaar is net uit de startblokken. Kersvers ligt ze voor ons, als een leeg schildersdoek op een door oude verf gekleurde ezel. De kwasten van vorig jaar liggen nog te drogen. Een enkele staat nog na te weken in een potje donkergroen gekleurd water. Stinkend water. Want al was 2022 voor ons een zacht en vriendelijk jaar: het was ook een jaar waarin de beperking van onze zoon regelmatig angstwekkend zichtbaar werd. 2022 werd op het randje ook het jaar dat Benedictus XVI overleed.
Ik hoorde mezelf afgelopen weekend, met gebroken stem, mijn jongste zoon vragen of ie nog eventjes bij ons blijft. Het hoort een beetje bij mijn beleving van zijn ontwikkeling. Zoals ik eerder al eens schreef: ik focus nogal sterk op de overeenkomsten met hem en Stef. Vanuit die gedachte bezien, komt het moment steeds dichterbij dat we Stef ineens kwijt waren.