The Ring of Kerry

Het heeft lang geduurd voordat ik eindelijk iets post over mijn vakantie in Ierland. Inmiddels zijn we al weer een week thuis en dat maakt het ongetwijfeld niet gemakkelijk om er nog veel concreets over te zeggen. In ieder geval wil ik graag zeggen dat Ierland fantastisch was. De foto’s op mijn hyves-pagina spreken ongetwijfeld voor zich. Het is heerlijk om tussen bergen en dalen door te fietsen. Het is heerlijk ook om uren achtereen amper auto’s tegen te komen. Een van de weinige zaken die niet heerlijk waren, is ongetwijfeld het bier (Iers alsook Engels). Ik heb dan ook vrij snel besloten om maar gewoon Heineken te drinken. Dat doe ik Nederland niet snel, maar in Ierland smaakt het toch ineens een stuk lekkerder. Bovendien is het overal te krijgen.

Dag één en twee van onze fietsronde leverde toch de meeste frustratie op. Dag één omdat het weer heel erg tegenviel. Het was de enige dag, bleek uiteraard achteraf, dat we in de regen zouden fietsen. Op dat moment voelde het toch vooral als een slechte binnenkomer. Dag twee viel tegen omdat de routeplanners niet konden voorkomen dat we de eerste 18-19 kilometer van onze dagroute terug moesten fietsen langs dezelfde weg die we de dag ervoor al hadden afgesloten. Juist wanneer je denkt in een ‘ring’ te zullen fietsen, is terugfietsen niet prettig. Sterker nog: we hebben geprobeerd het stuk zo snel mogelijk af te leggen. Dat bleek nog niet mee te vallen.

De fietstocht duurde zes dagen. Eén van die dagen fietsten we slecht zestien kilometer. Dat was erg weinig. De andere dagen hadden we mooie lange routes, met veel bergen en veel dalen. Bergen die we soms lopend moesten bedwingen en dalen die we daaropvolgend zonder trappen en met de remmen ingedrukt moesten doorkruisen. Dat was misschien nog wel een van de meest bijzondere ervaringen: Op, ik meen, dag drie, legden we zes kilometer af in een kleine tien minuutjes, zonder een keer de pedalen rond te draaien. Dat is voor een Nederlander, die toch vooral vlak land gewoon is, een heel bijzondere ervaring.

De grootste tegenvaller laat zich voor insiders slechts benoemen door de term: Skellig Islands. Op deze twee kleine eilandjes, 15 kilometer uit de kust, staat een klooster uit de zesde eeuw dat nog nagenoeg in perfecte staat is. Deze twee kleine eilandjes echter, waren vanwege de onrustige zee volledig onbereikbaar op het moment dat wij er waren. Bewogen door het verhaal van de mannen die het klooster daar bouwden, wilden we er verschrikkelijk graag heen. Juist daardoor ook waren we erg teleurgesteld toen dat niet bleek te gaan gebeuren.

Cork was ongeveer de stad die we hadden verwacht: een vieze arbeidersstad, die stonk en waarvoor je eigenlijk het hotel niet uit hoefde. Wij gingen natuurlijk wél op pad. We bezochten een plaatselijke gevangenis, met een rijke historie, en we pakten de bus naar de vroegere Jameson brouwerij. Een prima plek om de Ierse Whisky te proberen. Al moet ik bekennen dat de busverbinding ellendig was: uiteindelijk zaten we ruim twee uur vast in een stad waar alle winkels gesloten waren (zondag) en niks anders te zien was dan de brouwerij waar we net vandaan kwamen.

En toen de thuiskomt. Mijn lieve poezenbeest, Tommie, bleek niet beter te zijn geworden. Sterker nog: hij snotterde verschrikkelijk en bleek in de loop van de avond niet meer in staat op zijn benen te staan. Twee uur heb ik hem gelaafd en warm proberen te houden. Tot hij zijn laatste zucht slaakte. Hij is niet meer.

Daarover moet me iets van het hart. Ik woon nu ongeveer zeven jaar in Tilburg Noord. Toen ik er kwam wonen, was ik er eenzaam. Ik kwam uit een warm nest, waar ik op ieder moment aanspraak kon hebben. In Stokhasselt was ineens die aanspraak weg. Ik had echter altijd mijn katten. Als ik op de bank lag kwam Tommie vaak bij me liggen. Beertje kwam geregeld een aai of aandacht vragen. Dat was de situatie zoals ie was. Die situatie heeft toentertijd veel voor me gedaan. Later werd Kitty ook wat aanhankelijker. Samen zorgden ze ervoor dat ik nooit alleen op de bank hoefde te liggen. Samen zorgden ze ervoor dat ik alleen leerde te wonen. Zij zijn lang bij me geweest. Beertje is zelfs uitzonderlijk oud geworden. Binnen één jaar zijn ze nu alledrie overleden. Rest nog nr 4, Punkie, die al vanaf dag 1 bijzonder op zijn privacy gesteld is. Een kat die je nooit ziet of hoort, maar die er altijd wel is. Geen knuffelkat dus. Nu is de noodzaak en de behoefte daaraan in de loop der jaren uiteraard ook wel veranderd, maar het is toch wrang dat juist die kat de laatste der Mohicanen mag heten.

Maar genoeg over de katten. Ierland was fantastisch. Inmiddels breek ik mijn hoofd al over een mogelijke bestemming voor volgend jaar. Suggesties daarvoor zijn uiteraard van harte welkom. Het liefst is het iets heel anders dan Egypte en Ierland. Het liefst is het ook anders dan Valencia en Londen. Ik moet nog veel reizen voor ik mezelf globetrotter mag noemen, maar ik doe mijn best. Neem dat mee bij uw adviezen. Onder de beste adviezen verloot ik een positieve gedachte. Dat zou voldoende moeten zijn.