‘Opstand van een nieuwslezer’… En hoe ik bleef zitten

Slow down brother. Gisteren de eerste dag van een (relatief) korte werkweek afgesloten met een bezoek aan het prachtige Helmondse theater, het Speelhuis. We komen er te weinig, realiseer ik me iedere keer dat ik er ben. Wij gaan nou eenmaal vaker naar het Parktheater in Eindhoven. De programmering daar sluit gewoon net iets beter aan bij onze smaak. Daar heeft het Helmondse theater over nagedacht, vermoed ik, want de meeste voorstellingen die wij wél in het Speelhuis gaan bekijken, zijn echt opmerkelijk slecht bezocht. Schaamtevol slecht. Gisteren was een dieptepunt. Ik denk dat we met veertig man in de zaal zaten. Ik rond ongetwijfeld naar boven af.
 

 
De Zender – Opstand van een nieuwslezer: Een sterke cast in een, bij tijden rommelig, edoch satirisch drama over de invloed van de media. Over de wereld van de televisie ook. Stefan de Walle in een schitterende rol van een gekwelde nieuwslezer die na een aangekondigde suïcide een opleving van zijn eerder al opgegeven carrière meemaakt. Dat klinkt wazig? Dat is dan ook meteen het probleem van dit stuk. Het blijft ondanks de sterrencast een beetje in de warrigheid hangen. De echte rode draad ontbreekt.
 
Niet alleen De Walle, maar ook Jaap Spijkers, Hannah Hoekstra en Laurien van Rijswijk (geen familie) laten een blijvende indruk achter. Met name Spijkers draagt, samen met De Walle, dit stuk. Als Spijkers naar de achtergrond verdwijnt, verliest de Opstand van een nieuwslezer haar kracht. Als Spijkers later terug komt, is het stuk in alle warrigheid verloren gegaan.
 
Maakt de cast dat goed? De cast maakt veel goed, maar niet alles. Ik ben geen liefhebber van dit verhaal, kom ik al snel tot de conclusie. Niettemin weten de acteurs mijn aandacht tot het einde vast te houden. Het werkt niet in het voordeel van de voorstelling dat men meerdere malen een expliciet beroep doet op het publiek. Daar hou ik nou eenmaal niet van. Het zijn de zeldzame momenten dat ik overweeg het theater voortijdig te verlaten. Maar ik blijf zitten. En terwijl ik mijn benen voor de zoveelste keer verzet, gewoon omdat de stoeltjes van het Speelhuis voor mij nét iets te dicht op elkaar staan, realiseer ik me dat ik vandaag niet van dit stuk heb genoten. Het was ongetwijfeld een van de minst boeiende verhaaltjes die ik ooit op een podium heb zien ontvouwen. Nee: ik heb genoten van de cast, de zichtbare inspiratie waarmee zij het podium vulden en de kunde waarmee zij een, voor mij, volstrekt nietszeggend verhaal konden ombuigen naar een toch enigszins interessante voorstelling.