De Olympische spelen zijn weer afgelopen. Dat lijkt minimaal een wat vreemde conclusie inmiddels, aangezien het al wel weer een paar dagen geleden is dat een rij conservenblikken artiesten open werd getrokken om de spelen al zingend uit te zwaaien. Ik, kan ik u bekennen, heb Elton John gemist. Deze, wat mij betreft onmisbare, schakel in de Britse popgeschiedenis zou een duet zingen met Muse, maar besloot na een conflict met de organisatie af te zien van zijn optreden. Jammer. Het zal ongetwijfeld toeval zijn dat zijn afwezigheid precies samen valt met zijn bitchfight met (pop?)diva Madonna. Dat wil zeggen: Elton John noemde Madonna onlangs een kermisattractie waarvan de carrière inmiddels wel voorbij is. Niet heel shockerend, leek mij dat. Met het willens en wetens introduceren van haar persoonlijke nipple-gate heeft Madonna zich vrijwillig opgeworpen als een kermisattractie; naast de man met de baard: de oude vrouw met de tepel. Zo’n 25 jaar nadat de hele wereld graag net iets meer borst had willen zien. Inmiddels zit daar nog slechts een hele kleine groep op te wachten. Dat dat dezelfde groep is die bij porntube de zoekterm ‘grannysex’ heeft geïntroduceerd berust daarbij uiteraard geheel op toeval.
Met of zonder tepels: ik hou sowieso niet van concerten. Kleine zaaltjes, grote menigtes, veel alcohol. Die dingen gaan meestal niet zo goed samen. Combineer ze dan ook nog met ondergetekende en je hebt al snel een bijzonder explosieve situatie. Ik noem de Jeugd van Tegenwoordig in Tivoli; waar ik dat drukke, benauwde zaaltje welhaast uitrende in de veronderstelling buiten opgevangen te worden door engeltjes met ventilators. De engeltjes bleven lekker binnen. De ventilators in de kast. Maar ik was vrij.
Maar de Olympische spelen zijn afgelopen. Ook zonder Elton John. En met het einde van de Olympische spelen is er weer ruimte gekomen voor de media om zich met andere zaken bezig te houden. Komkommers, ja, maar ook de naderende verkiezingen. Gisteren bij thuiskomst ontdekte ik de stempas in de brievenbus. Een uitstekende aanleiding om nog eens de stemwijzer door te lopen.
En die stemwijzer leek dit jaar welhaast zo besluiteloos als de landelijke politiek. Met stellingen over het begrotingstekort en het aantal Kamerleden ging deze handige tool voorbij aan een aantal hete hangijzers. Want: op welke partij moet ik nou stemmen als ik vóór die langstudeermaatregel ben? Welke partij is er nu tegen en welke voor bezuinigingen op de kinderopvang? Bij welke partij is mijn baan veilig? Bij welke mijn geld? Dat had ik graag bij de stemwijzer terug gevonden. Nu moet ik alsnog de verkiezingsprogramma’s lezen. Het schaamteloze en eindeloze opportunisme van de landelijke politiek is daarbij nog een extra handicap. Want eigenlijk zou ik op 12 september de meest actuele partijstandpunten nog eens moeten opzoeken. Het kan zomaar ineens anders zijn.
Gelukkig weet ik na het invullen van de stemwijzer welke partijen de VARA willen behouden. Dat had ik weliswaar ook op voorhand kunnen voorspellen (die stelling durf ik nog wel aan), maar het is toch minimaal goed om te weten. Wat mij betreft pleit een algeheel verbod op Matthijs van Nieuwkerk inmiddels voldoende voor een partij om mijn stem in één klap te kunnen verdienen. Maar dat terzijde.
De stemwijzer. Met het aantal keren dat ik ‘geen van beide’ invulde, verraste het me nog dat ik een oprecht advies kreeg. Misschien had ik ergens wel de verwachting dat de stemwijzer me zou adviseren gewoon thuis te blijven. Hij adviseerde me daarentegen gewoon op mijn eigen partij te stemmen. Dat maakt de keuze wel wat gemakkelijker. Dan hoef ik zelf niet meer na te denken. Ik kan het u aanraden.
Dus de PvdA is de partij met de meeste Geen van beide? 🙂
Zoiets ja:)