De zon laat zich afwisselen met donkere grijze wolken. Verlangen naar voorspelbaarheid voeren me terug naar vorig weekend. 38/39 graden in de zon, Parijs, de Eiffeltoren in de verte. Soms ineens nabij. De straten die, als champagne, blijven bruisen van levendigheid. Ook wanneer het tot in de donkerste schaduw nog warm is, wanneer de zweetdruppels van je voorhoofd stromen alsof je een marathon aan het lopen bent, blijft de muziek spelen. Parijs is een mooie stad. Mooier dan in mijn herinnering.
Het is tien of twaalf jaar geleden dat ik hier was. Deze stad, welke eeuwen een bijzonder belangrijke rol innam in Europa, ligt er nog net zo nonchalant bij. Alsof ze niet ouder is geworden. Alsof ze zachtjes naar me sist dat ik dat wel ben geworden. Met de verwijtende toevoeging dat ze had gedacht dat ik inmiddels toch wel een beetje Frans zou spreken. De stad brengt me in verlegenheid. De 16 lijnen van de metro, die me zowat naar iedere uithoek van deze stad kunnen brengen zonder dat ik ooit verdwaal, lijken er neergelegd om me te wijzen op mijn soms wat ongeordende bureau. Daar, in Helmond, liggen de stapeltjes papier wat langs elkaar geschoven om de suggestie van orde op te roepen. En toch ben ik het spoor vaak bijster. Hier, in deze magische stad, hoef ik alleen de kleurtjes te volgen. Zo simpel is het. Kleurtjes volgen; dat leerde ik vroeger al met The Wizard of Oz, waar het allemaal goed zou komen zolang Dorothy maar gewoon het gele pad bleef volgen.
Zoveel jaar geleden dat ik me liet bestelen in Montmartre, dat ik spoorslags de stad verliet nadat de liefde me verlaten had. In de stad van de liefde verloor ik haar. Ik zag die liefde niet. Ik zag de romantiek niet. De blues ging aan mij voorbij. Ik zag viezigheid. Parijs voor mij was, hoofdzakelijk, een smerige stad. Dat was het. Ik heb zo’n tien jaar de tijd gehad om dat idee tot werkelijkheid te maken. En nu, aangekomen in deze stad, waar al in de tiende eeuw de Notre Dame werd gebouwd, blijkt zij helemaal niet vies. Zij blijkt prachtig. Zij blijkt precies datgene waarvan ik mezelf jarenlang had ingefluisterd dat het dat in ieder geval niet was; een stad die zich het beste in zwart-wit laat fotograferen.
Ja: Parijs blijkt een mooie stad. Een stad die me raakt. Maar ook blijkt Parijs welhaast een pretpark, gelijk de Efteling, vol dagjestoeristen, waar nog bij het kleinste museum een rij staat om binnen te komen. En, ik kan u vertellen: ik hou niet van rijen. Ik sta van nature niet graag ergens voor in de rij. Dat is zo. Ik loop liever langs rijen, terwijl ik me verbaas over alle mensen die wel in de rij zijn gaan staan. In Parijs heb je amper een keuze. Wil je de Eiffeltoren op, de Mona Lisa zien, Musee d’Orsay doorwandelen, dan moet je wel eerst in de rij staan. Netjes op je beurt wachten. Soms tien minuten. Soms een uur. Geduld is een schone zaak.
Overigens wil ik onmiddellijk de suggestie dat ik voor de Mona Lisa in de rij zou gaan staan verre van me werpen. De Mona Lisa hangt daar, in het Louvre, achter glas, omringd door een enorme groep dagjesmensen. Allemaal proberen zij een glimp op te vangen van dat ene schilderij. Dat schilderij dat er, stiekem, op verjaardagskalenders en placemats net zo bijzonder uitziet als daar achter dat stukje glas. Het boeit me niet. Ik vind het veel spannender om te bekijken in wat voor idiote bochten mensen bereid zijn zich te manoeuvreren, voor één lullig schilderijtje, terwijl het hele museum vol hangt met schilderijen. Wie is nou helemaal ‘Mona Lisa’? Opgeklopte lucht. Het is als de Venus van Milo; omringd door allerlei andere mooie beelden, welke geen van allen zo veel aandacht krijgen. Het maakt haar arrogant. Je kunt het zien aan de manier dat ze haar borstjes vooruit steekt; ze geniet schaamteloos van alle camera’s die op haar gericht zijn.
Doe mij dan maar een van die vele leuke, kleine terrasjes. Het liefst zo eentje dat nog amper ontdekt lijkt door de groepen toeristen. Vlakbij het hotel waren er een paar. Zo eentje waar je ’s ochtends een compleet ontbijtje koopt voor 7 euro, nadat je met handen en voeten duidelijk hebt geprobeerd te maken wat voor broodje je het liefst hebt. Beter dan de iets verderop gelegen terrasjes waar je ’s avonds voor dezelfde 7 euro een glas bier kunt krijgen. Parijs is namelijk niet de goedkoopste stad van Europa. Het is daarentegen ongetwijfeld een van de steden met het grootste jazz-gehalte. In zwart-wit natuurlijk.