Uitgeleide: Perron 7

Een kattenbel uit het verleden die ik onlangs terug vond:
‘Misschien is het hiernamaals wel een groot perron. Op dat perron, perron zeven, zie je allemaal mensen uit een ver verleden. Je kent de namen niet meer, maar de gezichten zijn zo vertrouwd. Je kunt niet uitgebreid met ze praten want de trein komt zo. Tot in de verte staan mensen die je kent. Mensen van wie je dacht dat ze al overleden waren. Maar ook mensen die nog leven. Je geheugen lijkt zich te ontvouwen op dit perron. Dit perron omvat je hele leven. Geen plaatsen, maar mensen. Mensen die je liefhad en mensen die je haatte. Allemaal staan ze hier op dit perron. Op perron zeven.
 
Voor eens in je leven is de trein op tijd. Net nu je dat niet wilt. Je wil dat ie wegblijft. Nog heel eventjes. Je betrapt jezelf op een verlangen naar een stem die zegt dat de trein over anderhalf uur, over twee uur, over drie dagen pas binnenkomt. Maar de stem komt niet. Net nu je hem graag zou horen komt ie niet. En de trein komt ook niet binnen op een ander perron. Als ie binnenkomt, komt ie precies op tijd en op perron zeven.
 
Het is ook niet dringen om de trein in te komen. Want als de trein zijn deuren opent, stapt er niemand in. Deze trein is alleen voor jou. Hij voert je weg van je herinneringen. Misschien op reis naar nieuwe herinneringen. Maar misschien ook niet. Misschien stap je wel nooit meer uit. Dan is het einde van deze treinreis het einde van je levensreis.
 
Eindelijk een zitplaats. Terwijl je jezelf afvraagt wat het volgende station zal zijn, wordt je ineens overvallen door een verlangen naar perron zeven en je realiseert je dat je toch even iets had moeten zeggen.’