Het is vandaag precies 8 maanden geleden dat je jouw naderende komst aankondigde. Een dag later zou je voor het eerst het licht van Leeuwarden aanschouwen. Het was een rare dag, de dag van je geboorte. Een dag die me emotioneel nog maanden bezig zou houden. Een dag die ik me nog altijd liever niet voor de geest haal. Hij zou eindigen met jouw komst: het mooiste dat ik ooit mee maakte. De emotionele achtbaan eindigde ongeveer waar hij eerder die dag begonnen was. Op een stoeltje naast een bed, in een kamer van het Medisch Centrum Leeuwarden. Je moeders hand had inmiddels plaatsgemaakt voor jouw piepkleine lichaam. Ik wiegde je op en neer in mijn armen en fluisterde je toe wat ik daarna acht maanden ben blijven herhalen. Dat ik gek op je ben. Je bent het enige wezen dat nooit mijn liefde hoefde te verdienen. Ik hou niet van je om hoe je bent, maar omdat je bent. Omdat ik je vader ben.
De afgelopen acht maanden waren prachtig. Je bent gegroeid van een klein mens naar een iets minder klein mens. Je laat je niet meer zomaar op en neer wiegen door je vader. Je slaapt niet zomaar meer in mijn armen. De tijd is voorbij gevlogen. De tijd van dat kleine ventje dat op papa’s vinger zoog, komt nooit meer terug. Je zei laatst, wat mij betreft, je eerste woordje. ‘Papa’. Er zullen snel meer woorden volgen. Er zullen meer tandjes komen. Meer haar ook. De tijd blijft vliegen. Je moeder en ik proberen haar soms te vertragen. Door je stevig vast te houden. Tevergeefs. De tijd laat zich niet afremmen.
Dat klinkt verdrietig misschien; tegelijkertijd kijk ik ook uit naar de toekomst. Ik ben benieuwd naar hoe je zult gaan worden. Nieuwsgierig naar welke tekenfilms je straks wil kijken en wat je straks het liefste eet. Soms denk ik in te kunnen schatten hoe je er later uit gaat zien. Soms praten je moeder en ik over hoe we denken dat je gaat worden later. Het is koffiedik kijken. Theeblad-lezen voor mijn part. Je gezicht is nu anders dan vorige week. Volgende maand zal de familie die je gisteren nog zag, weer verzuchten dat je zo veranderd bent.
Lieve Stef, ik vergeef je de slapeloze nachten. Ik veronderstel dat je moeder je die ook wel wil vergeven. Wij genieten van ieder moment dat je bij ons bent. Ik mis je iedere minuut dat ik van je weg ben. Je bent mijn nieuwste en grootste verslaving. Je bent de allergrootste liefde van mijn leven. En hoewel ik met graagte liefdevol verzucht dat ik niet zonder je moeder kan… ik kan me niet eens bedenken zonder jou te kunnen. Het is fysiek onmogelijk om na te denken over een leven zonder jou. Dankjewel voor de afgelopen acht maanden. Wat fijn dat je er bent.
Alle liefs,
Je vader