96 centimeter

Lieve kleine grote vent,
Lieve grote kleine vent,

Ik herinner me hoe ik, als kleine jongen, een stap van een meter een enorme stap vond. Vier tegels op rij waren ongeveer een meter in het ouderlijk huis aan de Drimmelenstraat. Ik kon die stap nét zetten in mijn herinnering. Er zijn sindsdien veel stappen gezet.

Je bent nu 96 centimeter lang. Bijna vier tegels. Ik kan soms nauwelijks bevatten hoe snel de tijd is gegaan. En met elke centimeter is mijn liefde voor jou gegroeid. Ik hield al van je omdat je was. Nu nog meer om wie je bent.

Maar ook onze zorgen zijn gegroeid de laatste maanden. Je bent gestopt met praten, hebt tijdenlang weinig contact gemaakt. Onze bezorgdheid is klassiek, welhaast, maar uitvergroot ook omdat je niet precies (op)groeit zoals de wereld dat van je verwacht.

Afgelopen week is er een globale eerste diagnose gesteld. Je lijkt meer op je vader dan ik graag zou willen. Autisme. Dat klinkt zo zwaar. En toch: ben je nog altijd mijn kleine grote vent. Met je lieve eigenaardigheden, je eigen aardigheden. Met die waanzinnige sprankeling in je ogen. Levenslust.

Mijn allerliefste Stef, je vader is gek op je. Dat was ik al toen ik je voor het eerst voelde schoppen. Meer nog, toen ik je voor het eerst vast mocht houden. Met zijn tweeën in die lege kamer. Op elkaar aangewezen. Je kwetsbaarheid benadrukte mijn verantwoordelijkheid. Ik zou je beschermen. Beschermen tegen alles dat er op je pad zou komen.

Er is eigenlijk niks veranderd. De wereld braakt en ruziet langs je heen. Papa heeft je vast. Ik bescherm je wel. En zelfs als de meest donkere wolken zich boven ons samenpakken, ben ik je paraplu.

96 centimeter. Bijna vier tegels. Autisme Spectrum Stoornis hoor ik een of andere wijsneus zeggen. Voor mij ben je Stef. Ik hield al van jou omdat je was. Iedere dag meer nog om wie je bent.