Het contrast kan bijna niet groter. Terwijl de wereld buiten zich in vloeibare chaos wentelt en maatschappelijke vlammen een huizenhoge grens trekken tussen meningen en mensen, voltrekt zich aan onze keukentafel een heel andere werkelijkheid. Een werkelijkheid van ongevraagde zorgzaamheid, zichtbaar in de kleinste gebaren. Tijd voor een mental snapshot.
Ik rem af, want ik herinner. Het is weer december. De lucht is grijs, zoals we dat van haar gewend zijn in deze laatste, doorgaans ijzig koude, maand. Ik bezie van achter mijn beeldscherm…
Ik weet niet zeker of voor jou iedere dag er hetzelfde uitziet. Iedere ochtend begint op dezelfde manier. Ik weet niet zeker of voor jou iedere dag er hetzelfde uitziet. Ik weet wel dat de dagen soms verdacht veel op elkaar lijken, in jouw gezelschap. Een gezelschap waar ik natuurlijk allang niet meer zonder zou kunnen.
De zon scheen helder die dag in Lissabon, de stad straalde in alle kleuren en geuren die je van een mediterrane metropool kan en mag verwachten. Marloes en ik hadden besloten om de stad…
Lieve kleine grote vent, Lieve grote kleine vent, Ik herinner me hoe ik, als kleine jongen, een stap van een meter een enorme stap vond. Vier tegels op rij waren ongeveer een meter in…
Het is druilerig als ik naar de boot wandel. De lucht grijs. Termen als grauw passeren de revue. Ergens achter in mijn hoofd heb ik al een gedicht geschreven over afscheid nemen. Het is…
‘Haat is een menselijke emotie.’ Het is een afgezaagde oneliner, realiseer ik me. Vandaar dat ik hem tussen aanhalingstekens plaats. De meest afgezaagde oneliners, zijn weliswaar functioneel, maar beter tussen aanhalingstekens geplaatst. Zo is…
