Weet jij nog wanneer je je hebt geregistreerd bij Twitter? Nee? Ik ook niet. Ik kreeg deze week een automatisch gegenereerd berichtje. Zo’n berichtje waarvan sommige mensen een spontane aanval van achtervolgingswaan krijgen. Zij zien het als een bevestiging dat ze altijd en overal in de gaten worden gehouden. Ik herken dat gevoel wel een beetje. Het is hetzelfde gevoel dat mij bekruipt als ik weer eens geconfronteerd word met op-maat-gemaakte advertenties op facebook. Big Brother ligt op de loer. Ik vind het overigens niet eens echt eng. Het voordeel aan op-maat-gemaakte advertenties is dat je pas advertenties van zwembadjes ziet als het zomer is. Het nadeel is dat je doorgaans nét zo’n ding al besteld hebt.
Social media. Inmiddels hebben veel mensen al van meerdere platforms afscheid genomen. ‘Facebook? Daar doe ik niet aan.’ Alsof je zojuist fascisme hebt afgezworen. Vergelijkbaar met zo’n voormalige kettingroker die al begint te kuchen als er iemand in zijn buurt een sjekkie aan het draaien is. Nee: Ik ben, zoals onze schepper dat ongetwijfeld zou zeggen: alomtegenwoordig. In mijn geval heeft een dergelijke stelling vooral betrekking op social media. Ik geniet dagelijks van updates op facebook, zeker als het updates zijn van vrienden die ik eigenlijk stiekem al jaren niet gesproken heb. Ik maak, met enige graagte, de mooiste kiekjes voor instagram. Ik vind het ook oprecht leuk om foto’s van anderen te bekijken. Van vakanties in Canada of een fietstochtje naar Boxtel. Ik noem haar liefkozend Insta. Zij noemt mij Roeltje.
Ik heb mij zo’n negen jaar geleden geregistreerd bij twitter. En daags na de herinnering van Twitter herinnerde een goede vriend, zo eentje die ik nog wel spreek, me aan mijn eerste kennismaking met het medium. Het was op een terras in Tilburg, bij het piusplein. Hij liet me zien wat dat nou was, dat hele twitter. Berichtjes die weinig om het lijf hadden, zonder de expliciete aanwezigheid van dansende bananen. Ik zag er niet meteen heil in. Ik heb uiteindelijk toch vrij snel daarna een account aangemaakt.
Negen jaar later reflecteer ik op social media. En twitter is nog wel de meest heftige van allemaal. Want ja: ik krijg op facebook zeker weleens berichtjes van Afrikaanse prinsen die me een fortuin willen schenken. En ik word via instagram echt weleens benaderd door russische modellen die me zogenaamd blote foto’s willen toesturen. Twitter is de overtreffende trap. Toen ik iets vond van zwarte piet, kreeg ik doodsbedreigingen. Toen ik iets vond van Wilders, werd ik uitgescholden. Toen ik iets vond van Boer Zoekt Vrouw werd ik op mijn werk vermanend toegesproken. En dat al negen jaar. En toch is mijn liefde, ook voor dit medium, slechts afgezwakt, en niet verdwenen. Het is misschien ook hoe ik lief heb. Toen ik vrij recent ontdekte dat een van mijn allereerste liefdes mij stelselmatig had bedrogen, relativeerde ik dat met liefdevolle herinneringen. Alle keren dat mijn hart gebroken werd, smoorde ik mijn kwelling in een saus van gedichten en liefkozingen. Zo ook bij Twitter. Ik hou van Twitter. Niet ondanks haar tekortkomingen, maar dankzij haar tekortkomingen. Die is lastiger uit te leggen dan gewoon te poneren. Alsof het gewoon klopt en geen uitleg nodig heeft. In dat opzicht past deze beter in een tweet dan in een weblog.
Ik ben natuurlijk geen man van oneliners. Ik kan vrij kort zijn als ik iets mag vinden van zwarte piet of rechts-populisme. Ik kan soms ongenuanceerd zijn als het gaat over Boer Zoekt Vrouw of Heel Holland Bakt. Voor de meeste andere onderwerpen kies ik liever de nuance. Dus ja, allerliefst Twitter, wij gaan inmiddels al weer negen jaar terug. Maar onze beste tijd is helaas verleden. Ik staar liever insta lang in de ogen. Dineer met de oude vrienden van Facebook. Niettemin van harte gefeliciteerd met dit heugelijke feit. We vieren het met dansende banaantjes. 