Ik geloof dat inmiddels weer alle as uit de lucht is. Hier en daar nog een wolkje, maar niet meer dan ik op dit soort zomerse dagen van mijn sigaret klop. Het is heerlijk weer. Vandaag heb ik een lange maar vruchtbare dag gehad. Het wijkgericht werken in Helmond krijgt zijn nieuwe vorm. Het is geen vorm waarbij we iedere drie weken met de wijken aan tafel zitten, maar het is wel een vorm waarbij het contact meer kracht krijgt. Die kracht ligt, opmerkelijk genoeg, in de zeldzaamheid. Als je minder met elkaar praat, kun je focussen op zaken die er echt toe doen. Dát is de kracht van het communiceren. Niet praten om te praten, maar praten om iets gedaan te krijgen. U roept en wij kijken of we kunnen draaien. Niet bij ieder klein dossier met het bestuur aan tafel, maar op hoofdlijnen de koers bepalen.
Intussen ben ik behoorlijk ingewerkt. Mijn nieuwe baan is als een schoen gebleken. In het begin leek ze soms net iets te klein, maar nu ik hem langer draag is zij helemaal perfect. Ik voel me thuis bij de gemeente Helmond, met de collegae van mijn team om me heen. Niet op een kamertje waar ik ze niet zie, maar gewoon tegenover Brenda. Schuin tegenover Renske ook nog. Het zou mooi zijn als dat de komende tijd zo kan blijven… hoewel ik in de gang iets rond hoor zingen over een aankomende verhuizing. Verhuizen? Ik ben honkvast. Afwisseling van spijs doet weliswaar eten, maar ik ben vegetariër en heb een streng dieet. Niet om af te vallen, maar om mijn werk goed te kunnen doen. Ik ben ook relatief nieuw nog. Ik zie liever af van verhuizen. Mijn bureau begint pas net aan me te wennen.
De wind, die de as van mijn sigaret afblaast, is buitengewoon aanwezig. Hij loeit rond het appartement, suist in mijn hoofd en langs de grote ramen van mijn kantoor. Wind is fantastisch. Wanneer we de tijd nemen om stil te staan bij de schoonheid van een wind, die aswolken over de hele wereld blaast, en bij tijden woestijnzand in Amsterdam laat neerdalen, dan kunnen we haast niet anders dan de relativiteit van het bestaan te accepteren. De wind draait en waait en draait, en al draaiend waait de wind weer terug. Generaties gaan en komen, en worden uiteindelijk allemaal vergeten.
En dan ineens is er een meisje, dat met haar hoofd tussen haar knieën en liggend op een matras achter een boekenkast zichzelf onsterfelijk schrijft. Anne Frank. Een meisje dat eeuwig vijftien bleef. Een meisje wiens dagboek met de snelheid van een zachte bries de wereld over ging.
Gisteren was ik bij een voorstelling in het speelhuis, het theater in Helmond. De naam is idioot. De inrichting is ook weinig opzienbarend. Dit toneelstuk is iets waarover ik welhaast moet schrijven. Anne en Goebbels: een confrontatie. Meral Polat, een mij compleet onbekende actrice, wist daar als Jezus bij Lazarus, Anne Frank uit de dood op te laten staan. Door haar stemgebruik, houding, en wijze van bewegen wist deze jonge vrouw, die al enige tijd geleden de vijftienjarige leeftijd is gepasseerd, een vijftien jaar oud joods meisje zo geloofwaardig neer te zetten dat ik er meermalen kippenvel van kreeg. Het stuk zou dan ook moeiteloos fabuleus te noemen zijn, ware het niet dat haar wel bekende tegenspeler, Victor Löw, zich veel te gemakkelijk door de avond heen dacht te spelen. Joseph Goebbels, minister van propaganda in nazi Duitsland van 1933 tot zijn dood in de befaamde bunker in Berlijn, kwam nooit op het podium. Het was Löw die door zijn stem te verheffen en wat te ijsberen dacht in de buurt te komen van een goed optreden. Hij faalde jammerlijk. De voorstelling was daardoor weliswaar voor 50% fantastisch, maar tevens voor 50% een buitengewoon oppervlakkig gespeeld toneelstuk dat het niveau van een middelbare school-musical niet wist te overtreffen. De goede helft bevond zich hoofdzakelijk aan één kant van het podium; de kant van Anne.
Dat maakt waarschijnlijk ook dat ik het stuk amper nog heb overdacht. Anne Frank kwam bij me in mijn dromen vannacht, maar Goebbels was in geen velden of wegen te bekennen. Op zich maar goed ook. Want dat jonge joodse meisje is wereldwijd in velen harten gesloten. Maar die gefrustreerde Duitse minister is al door velen vergeten. Zijn nagedachtenis is in Berlijn, met het vallen van het ooit zo veel te grote Duitse rijk, gestorven. Ashes to ashes. Dust to dust.