Op een allerminst zonnige vrijdag, volgen we dezelfde route als vorig jaar. Het Zuidelijk Toneel staat op de planken met hun ‘To be or not to be’, een voorstelling gebaseerd op een film uit 1942. En hoewel de verwachtingen niet hoog zijn; de consequenties die we aan deze voorstelling hebben verbonden zijn zwaar. Mocht dit stuk immers minimaal zo waardeloos zijn als het 1001 nacht misbaksel van 2012, dan is dit de laatste voorstelling van het Zuidelijk Toneel die we ooit gaan zien. Hopelijk komt het zo ver niet.
We komen binnen in de schouwburg van Tilburg, alwaar een zichtbaar gemotiveerde plaatjesdraaier ons welkom heet. Dit is precies de binnenkomer waar eens mens op hoopt: sfeervol en warm. Het feest hangt in de lucht. Maar goed: dat dachten we vorig jaar ook.
Bij aanvang van het stuk leren we al snel een Pools theatergezelschap kennen. Dat ze Pools zijn lijkt eigenlijk niet ter zake te doen, ware het niet dat al snel in het stuk het Duitse leger het land binnen valt. Ineens zitten we in Polen, middenin de Duitse bezetting. Hoewel: zo nu en dan onderbroken met een verwijzing naar het hier en nu, door middel van korte uitstapjes en een heus stukje stand up komedie door Raoul Heertje.
Het Zuidelijk Toneel toont zich meester van de ervaring. Alle banaliteit en infantiliteit van de voorstelling die we hier ongeveer een jaar geleden zagen is als sneeuw voor de zon verdwenen. Wat over is gebleven is een prima gebalanceerd theaterstuk, waar enerzijds drama en komedie, en anderzijds de verschillende disciplines samen komen om het feestje uit de foyer voort te zetten op de planken. Waar ik me vorig jaar nog hardop af durfde te vragen waarom ik in hemelsnaam na de pauze was blijven zitten, sta ik nu na afloop welhaast verweest op de rode loper van de schouwburg. Dit theaterstuk had van mij nog wel even door mogen gaan.
Rest mij het benoemen van de zwakste schakel. Want in een ketting is er altijd één schakel die zwakker is dan de rest. Wat mij betreft schiet Ellen ten Damme te kort voor dit stuk. In het stuk van vorig jaar had ze misschien het niveau nog net iets omhoog kunnen tillen, maar in het gezelschap van 2013 weet ze mij met haar overdreven theatrale aanpak niet te overtuigen. Moet gezegd: ik ben sowieso geen grote fan. Dat zou zomaar een verschil kunnen maken.
Het mag niettemin de pret niet drukken. Het Zuidelijk Toneel wist een fantastisch stuk neer te zetten in 2011, en hoewel de exercitie van 2012 ernstige twijfels opriep bewijst het theatergezelschap in 2013 dat zij het vak beheersen. Zo’n voorstelling wil ik iedere week wel zien. Van zo’n sterk gebalanceerd stuk kunnen nog een hoop theatermakers iets leren. Chapeau, bravo en bis. Doorgaan; vooral zó doorgaan.
Eén reactie