Je m’appelle Sofie. Hij zei het echt. Precies zoals het in het boek stond. De lachwekkende situatie die de lerares Frans helemaal uitmolk, tot er geen druppel humor meer in zat. Zij deed het ongetwijfeld ieder jaar wel een keer, bij de club eerstejaars vmbo-leerlingen. Misschien zat er eens een jaar tussen dat niemand zich versprak. Dan moest ze ergens anders scoren. Ze zou hem nog maanden Sofie blijven noemen. Hij heette Ruben, geloof ik.
Ik kwam nooit veel verder dan dat ene zinnetje. Ik maakte de overstap naar een andere school. Ik werd gepest. Op mijn nieuwe school kon ik aan het Frans ontsnappen. Ik ontsnapte ook aan pesterijen. Op mijn nieuwe school had ik Mohammed. Een sympathieke jongen uit Tilburg Noord die zich opwierp als mijn beschermengel. Geheel belangeloos. Goed: Hij keek soms bij me mee als we een overhoring hadden. Maar ik was zelf eigenlijk ook geen kei in overhoringen. Ik vond het best. Ook op dat immens grote schoolplein voelde ik me regelmatig geïntimeerd door die grote bullebakken die, ten behoeve van hun eigen ego en status, op zoek waren naar kleine onderdeurtjes, eerstejaars, die ze te grazen konden nemen. Mohammed was er dan voor me. En niet alleen Mohammed. Mohammed had een hele club vrienden die blind in de verdediging schoten als mijn situatie daar om vroeg.
Het eerste jaar ging voorbij. Het tweede jaar werd de luchtsteun van Mohammed al minder belangrijk. Ik voelde me comfortabel op mijn school, in het comfort van mijn eigen vriendenclub daar. Een prachtige vriendenclub. Vriendschappen voor het leven, dacht ik toen. Inmiddels zijn de meeste van hen vage kennissen die ik op facebook volg. Een enkeling ben ik helemaal uit het oog verloren.
Mohammed kwam ik een paar jaar geleden nog tegen. Hij woont nog altijd in Tilburg Noord, is nota bene niet eens zo veel veranderd. Twee, misschien drie, koppen kleiner dan ik. Maar daar, midden in wijk, die ooit het etiket ‘aandachtswijk’ mocht dragen, voelde hij weer even als mijn beschermengel. Als de man die mijn angst, al mijn angsten, wist te temperen. Als ie maar even over mijn schouder mee mocht kijken.