Het was zo’n moment dat zich bijna ongemerkt aandiende. We reden langs de rand van het bos, waar de bomen in hun kale winterslaap stonden te wachten op wat komen gaat. Op de achterbank hoorde ik een zacht geluidje. Een vertrouwde klank, een soort instemming met de cadans van de banden op het asfalt.
“Wat is er, grote vriend?” vroeg ik, terwijl ik in de achteruitkijkspiegel keek.
Stef antwoordde niet met woorden. Dat kan hij niet. Tegelijkertijd bleef de term in de auto hangen. Grote vriend. We gebruiken die woorden zo vaak voor hem dat ze bijna vergroeid zijn met zijn naam. En hij is een grote vriend, in al zijn puurheid. Maar terwijl de kilometers onder ons door gleden, begon er iets te knagen aan die titel. Want in de grootsheid van vriendschappen, in de diepe gelaagdheid van het leven dat ik de afgelopen achttien jaar heb opgebouwd, vroeg ik me af: wie is nu werkelijk mijn allergrootste vriend? Wie is mijn grote vriend?
Mijn gedachten dwaalden af naar Heraclitus van Efese. Die oude Griek begreep het al: Panta Rhei, alles stroomt. Hij zag de kosmos als een eeuwig vuur dat deels opvlamt en deels uitdooft, maar altijd in een delicate balans blijft. Als het op de ene plek verzengt, moet het ergens anders sussen.
Zo voelt de wereld vandaag de dag ook. Het is een tijd van vloeibaarheid en instabiliteit. Alles beweegt, alles schreeuwt, en de maatschappelijke vlammen slaan soms hoog uit én in de pan. Juist in die chaos zoek ik de rust en de kalmte. De plek waar het vuur niet verzengt, maar warmte geeft.
Die plek is zij. De vrouw voor wie ik achttien jaar geleden koos en bij wie ik nog elke dag wil zijn.
Terwijl de wereld buiten soms op hol geslagen lijkt, bewaakt zij de stabiliteit in onze eigen kleine kosmos. Dat doet ze niet door stil te zitten, integendeel. Naast haar werk bij de gemeente Zundert zit ze in de gemeenteraad van ons Oss, waar ze strijdt voor de mensen die het hardst een steun in de rug nodig hebben: de mantelzorgers en degenen die afhankelijk zijn van zorg. Ik zie haar gaan, gedreven en scherp, altijd zoekend naar die rechtvaardigheid die de wereld een beetje minder vloeibaar maakt.
Ik ben verschrikkelijk trots op haar. Niet alleen om wat ze bereikt in die raadszaal, maar om wie ze is als de deuren van ons huis achter ons dichtvallen.
Want hoe hoog de vlammen buiten ook opsteken, en hoe druk de agenda’s ook zijn; er is niets dat de balans zo goed herstelt als de avond die we samen afsluiten. Gewoon, naast elkaar op de bank. Kijkend naar een serie die eigenlijk veel te slecht is om toe te geven, maar die precies de rust biedt die we nodig hebben. Op dat soort momenten stroomt alles precies de goede kant op.
Stef maakt weer een geluidje op de achterbank. Ik glimlach. Ja, hij is mijn grote vriend. Maar zij? Zij is het anker in de stroom. De liefde die de kosmos in balans houdt. Constant.