Hulp
“Ik krijg mijn werk niet af.” hoorde ik vorige week iemand zeggen. Er sprak een bepaalde wanhoop uit. Een wanhoop die ik wel herken. Ook ik heb weleens een spreekwoordelijke stapel op mijn bureau…
“Ik krijg mijn werk niet af.” hoorde ik vorige week iemand zeggen. Er sprak een bepaalde wanhoop uit. Een wanhoop die ik wel herken. Ook ik heb weleens een spreekwoordelijke stapel op mijn bureau…
Ik mocht de adviescommissie Sociaal Bestuurlijk van de gemeenteraad van de gemeente Oss toespreken en meenemen in ons leven als zorg(ende) ouders. Ik was in goed gezelschap van een flinke club insprekers die allemaal…
Ik herinner me het nog levendig. Het was een grijze middag in november, de regen tikte ritmisch tegen de ruiten van café Bolle aan het Piusplein. Ik zat aan de bar, mijn handen om…
De week van 18 augustus. Ik weet nog precies waar ik was, zes jaar geleden. Ik zat in Ballum. Ik zat ook in het voorste karretje van een achtbaan. Ik wist alleen nog niet hoe…
Ik rem af, als ik door de net iets te smalle paden van de speelgoedwinkel schuif. Ter hoogte van twee lange kasten, met speelgoed dat nu ongeveer interessant zou moeten zijn voor onze oudste,…
2 januari 2023. Een nieuw jaar is net uit de startblokken. Kersvers ligt ze voor ons, als een leeg schildersdoek op een door oude verf gekleurde ezel. De kwasten van vorig jaar liggen nog te drogen. Een enkele staat nog na te weken in een potje donkergroen gekleurd water. Stinkend water. Want al was 2022 voor ons een zacht en vriendelijk jaar: het was ook een jaar waarin de beperking van onze zoon regelmatig angstwekkend zichtbaar werd. 2022 werd op het randje ook het jaar dat Benedictus XVI overleed.
Ik hoorde mezelf afgelopen weekend, met gebroken stem, mijn jongste zoon vragen of ie nog eventjes bij ons blijft. Het hoort een beetje bij mijn beleving van zijn ontwikkeling. Zoals ik eerder al eens schreef: ik focus nogal sterk op de overeenkomsten met hem en Stef. Vanuit die gedachte bezien, komt het moment steeds dichterbij dat we Stef ineens kwijt waren.
Ik hoor hem neuriën, zingen welhaast, in de speelkamer. Het is weer maandagochtend. De eerste stralen zon komen bijna poëtisch tussen de kieren van de gordijnen door.
Wij begonnen onze stedentrip naar Boedapest, zoals we al onze stedentrips beginnen: met een rondje google en tripadvisor. We sliepen in een appartement aan het Sint-Stephanusplein (Szent Istvan ter). Nadat we de koffers hadden…
Het is grauw en regenachtig als ik uit de auto stap. Kruisstraat. Nog niet heel lang geleden zou ik ervoor op straatnaambordjes hebben gekeken. Inmiddels weet ik beter. Stef is afgedwaald. Als ik het…