Ik weet niet zeker of voor jou iedere dag er hetzelfde uitziet. Iedere ochtend begint op dezelfde manier. Wakker: meestal rond een uur of drie, maar opgesloten in je bed totdat mama of papa je eindelijk komt halen. Schone luier. Dan aan tafel: een droge boterham, omdat je niet kunt wachten totdat papa er eentje voor je gesmeerd heeft. Stukje appel. Kleertjes aan. En dan naar school, waar papa iedere dag een vergelijkbaar liedje voor je zingt, lopend van auto naar de patio, jouw omheinde stukje speelplaats. Daar vindt je heel snel je zitzak of fietsje. Papa zwaait nog eventjes. Roept nog eventjes; maar je bent al in jezelf verdwenen.
Dan school. Geen plek voor afwisseling. Zo ook de naschoolse opvang.
Wanneer ik je ’s avonds ophaal, is het vaak weer hetzelfde tafereel. Jij in je eigen wereld, misschien een beetje moe, maar altijd blij om me te zien. We gaan naar huis, waar de routine nog even doorgaat. Een hapje eten, iPad, badtijd en dan weer naar bed.
Het bed. De plek waar ik aan je kleine broertje vraag hoe zijn dag was. Ik kan het ook aan jou vragen. Maar ik denk dat je me niet begrijpt, verstaat. Ik weet zeker dat je niet kunt antwoorden. De waterval aan woorden van je broer, ze maken jouw stilte steeds pijnlijker. Chiel kwam laatst nog naar me toe, gewoon om me te vertellen dat ie het toch wel echt veel leuker zou vinden als jij gewoon kon praten.
’s Avonds, wanneer jij in bed ligt, denk ik vaak na over jouw dag. Heb je genoten van de kleine dingen? Was er iets wat jou bijzonder blij maakte? Ik vraag me af of jij ooit beseft hoeveel je mij leert, simpelweg door jezelf te zijn.
Ik weet niet zeker of voor jou iedere dag er hetzelfde uitziet. Ik weet wel dat de dagen soms verdacht veel op elkaar lijken, in jouw gezelschap. Een gezelschap waar ik natuurlijk allang niet meer zonder zou kunnen.
Die dag komt ooit. De dag dat je het zonder ons moet stellen. We kijken hoopvol naar je broertje, maar weten ook dat we zoiets nooit van hem mogen vragen. Maar wie dan? Wie gaat dan, als wij er niet meer zijn, zorgen dat jij gewoon iedere dag dat vrolijke leventje kunt blijven leven. Woordenloos. Zorgenloos. Maar hemel: zo afhankelijk.