Stilstaan bij de mooie dingen: vandaag is zo’n moment

Ik ga weg bij de gemeente Helmond. Dat is geen heftig nieuws. Dat maakte ik op 13 augustus al wereldkundig. Daar en op dat moment kondigde ik aan daar nog langer bij stil te staan. Dat soort momenten zullen zich herhalen, ongetwijfeld. Vandaag is in ieder geval zo’n moment.
 
Ik gok dat het ongeveer zes jaar geleden is dat ik mijn eerste gesprek in Helmond had. Ik was gruwelijk zenuwachtig. Moet gezegd: ik had weinig ervaring met sollicitatiegesprekken. Ik kwam vers van de universiteit en hoewel ik daar al wel als student-assistent werkzaam was geweest, waren de sollicitatiegesprekken voor een echte baan nog op één hand te tellen. Ja bij de gemeente Gouda, geloof ik, en nog een gesprekje bij een of andere woningcorporatie, maar verder hadden al mijn brieven tot op dat moment weinig indruk gemaakt. Tot op die dag. Ik zat tegenover een drietal managers, waarvan ik de namen nauwelijks kon onthouden. Niettemin werd ik nog eens uitgenodigd en het tweede gesprek bleek al meteen een stuk serieuzer dan ik in had geschat. Ik mocht aan de slag bij de gemeente Helmond. Op 1 december 2009 schuifelde ik nog wat onwennig het stadskantoor binnen.
 
Ik werd wijkadviseur, een functie die ik al snel verbasterde tot adviseur wijkgericht werken. Een functie waarbij de werktijden weliswaar onregelmatig waren, maar het contact met de mensen van deze stad, waarvan ik de pracht nog moest ontdekken, intensief en structureel. Het wijkgericht werken stond volop in de steigers nog. Landelijk, maar ook in Helmond, sprak de term lang niet zo tot de verbeelding bij alle collegae als ik dat graag zou willen. Bert, mijn naaste collega, en ik: we maakte het tot onze missie om het tussen de oren te krijgen. Niet zozeer de term, maar de denkwijze. Waarbij uiteindelijk niet het wijkgericht werken leidend bleek, maar het omgaan met bewonersinitiatieven. Het bleek onderdeel van een grotere transitie die veel van onze collegae in het land tegelijkertijd doormaakten: Van sturende overheid naar faciliterende overheid. De worsteling in Helmond wierp haar vruchten af. Het oorlogsmonument in Mierlo-Hout is daarvan nog wel het meest treffende voorbeeld. Het voetbalveld in Helmond West is er ook zo eentje. Edoch: om faciliterend te kunnen zijn, om van burgerparticipatie te kunnen spreken, moeten er ook burgers zijn die willen participeren: Burgers die ‘gefaciliteerd’ kunnen worden. In dat kader rolden de gemeente Helmond de stedelijke campagne ‘Helmondig’ uit, waarmee ze mensen opriep om initiatief te nemen. Een handschoen die veelvuldig werd opgepakt.
 

 
Met het wijkgericht werken nog altijd in diezelfde steigers, maakte ik de overstap naar beleidsmedewerker. Mijn werkwijze veranderde ietwat, maar mijn doel bleef onveranderd. Mijn beleidsterreinen boden me gelukkig ook die mogelijkheid. Veelvuldig wisselde ik met LEVgroep van gedachte over hoe we de Helmondse vrijwilligers (het best) kunnen bereiken. Hoe we ze kunnen bedanken ook. Het antwoord was veelzijdig. Van plantjes uitdelen in de Fonkel tot posters ophangen in iedere wijkaccommodatie die Helmond rijk is. Ik vergezelde mijn bestuurders tijdens het blad ruimen in de speeltuin in Rijpelberg en bakte cakes met mijn collegae voor de deelnemers aan NLdoet in de Westwijzer. Ik proefde aan Helmond gelijk de vrijwilligers bij Keyserinnedael aan onze cake proefde. Eerst een klein stukje, voorzichtig proevend, daarna met grote happen. Een verhuizing naar Helmond kon daarbij niet ontbreken.
 
Ik verliet mijn geboortestad en vertrok naar Helmond. En voor het eerst ontdekte ik hoe lastig het is om als ambtenaar van de gemeente ook woonachtig te zijn in de gemeente: een stad waarin je altijd geacht wordt de gemeentelijke organisatie te vertegenwoordigen. Ook als je daar, op zondagmiddag bijvoorbeeld, eventjes geen zin in hebt.
 
Mijn proeverij ging door. Dankzij mijn beleidsterreinen mocht ik in Helmond o.a. kennismaken met mantelzorgers, (licht) dementerenden, artsen en seniorenverenigingen. Ik leerde wat gemeenschappelijke regelingen zijn en hoe de GGD precies werkt. Ik schreef de nota lokaal gezondheidsbeleid, in samenspraak met de stad, en ontdekte wat minimabeleid is en hoe allerlei gemeenten in Nederland daar mee omgaan. En dan zou ik nog welhaast de Tegenprestatie naar Vermogen vergeten. Een instrument waarmee ik mocht experimenteren in Helmond, in de vorm van Talent Verplicht!, waarbij ik vrienden voor het leven maakte, maar dat me tegelijkertijd ook leerde hoe kwetsbaar een ambtenaar soms kan zijn.
 
Helmond. Ik zag zo veel facetten van haar dat ik, zonder blikken of blozen, de liefde aan haar kan verklaren. Ik zag haar dansend, feestend en springend. Ik zag haar boos, mopperend en vloekend. Ik nam mijn vrienden (grotendeels inmiddels in de randstad neergestreken) mee langs het kasteel, langs het soms net iets te groene water van het kanaal, naar de meest foute cafés, naar de meest charmante braderieën en uitbundige festiviteiten. In sommige opzichten leerde ik haar schoonheid meer nog waarderen dan de schoonheid van Tilburg, mijn Tilburg.
 
En ik neem geen afscheid van de stad. Ik blijf hier nog wel een tijdje hangen. Op steenworp-afstand van de prachtige Cacaofabriek. Om de hoek van de heerlijke kasteeltuin (met de Kasteelpoort uiteraard). Dat stadskantoor, dat ik zo’n zes jaar geleden voor de eerste keer bezocht… ja dat ga ik verlaten. Ik ben intens dankbaar voor alle kansen die de gemeente Helmond mij heeft geboden. Dat ik, ondanks al mijn initiële zenuwen, toch zes jaar onderdeel van zo’n fantastische organisatie mocht zijn. De laatste weken zijn ingegaan. Mijn afscheidstournee is in volle gang. Daar horen momenten bij dat je even stil staat bij alle mooie dingen die ik de afgelopen jaren mee heb mogen maken. Vandaag is zo’n moment.